Oppman, Artur Wstęp [Legendy warszawskie] http://www.wolnelektury.pl/lektura/legendy-warszawskie Sekuła, Aleksandra Sutkowska, Olga Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Epika Legenda Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/legendy-warszawskie-wstep http://polona.pl/item/228019/4/ Artur Oppman, Legendy warszawskie, Księgarnia św. Wojciecha, Poznań, Warszawa [etc.], 1925 Domena publiczna - Artur Oppman zm. 1931 2002 xml text text 2007-08-30 pol YFJ 1DTP-PL-MA 3MP [] https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6602.jpg Herb Starej Warszawy znajdujący się na okładce księgi "Regestrum proventuum et expensorum civitatis antiq[ue] varsaviae", Joannes Gianotii, skarbnik i rajca Starej Warszawy, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6602/ Artur Oppman Legendy warszawskie Wstęp Ogień, ZimaNoc srebrna śniegiem, wiatr mroźny dmucha,/ Na skrzypcach zimy gra zawierucha,/ Kłębami śniegu w okna uderza,/ To coś zaszepce, jakby z pacierza,/ To się rozjęczy nutą żałosną,/ Jakby tęskniła za cudną wiosną,/ To znów na chwilę płacz swój uciszy/ I gwiazd milionem błyśnie w tej ciszy. Jakże to miło w wieczór zimowy/ W cieple zacisznej siedzieć alkowy;/ W piecu się ogień dopala właśnie,/ W ciemnej czeluści mignie, to zgaśnie,/ Sypie iskierki czerwone, złote,/ W sercach nieznaną budzi tęsknotę/ Za czemś minionem, za czemś dalekiemZa czemś minionem, za czemś dalekiem --- dziś poprawnie: Za czymś minionym, za czymś dalekim.,/ Za dawnym światem, za dawnym wiekiem. Zimową nocą w alkowie starej/ Umarłych czasów snują się mary,/ W wielkim fotelu, z przed stu lat może,/ Wsłuchał się dziaduś w zamieć na dworze;/ Jakby ustami jakiegoś ducha/ Głos mu wichury gada do ucha,/ 0 temO tem --- dziś popr.: o tym., co było, co się prześniło,/ Co już --- od kiedy! --- śpi pod mogiłą... I nagle dziatwa przypadnie z wrzawą:/ --- Powiedz nam, dziadziu, bajkę ciekawą!/ --- Jak szedł Twardowski do piekieł bramy?/ --- O, nie, dziadziusiu! Znamy to, znamy!/ --- Więc o Madeju, co zbrodnie knował?/ --- Ach, wiemy: Madej odpokutował!/ --- To o Kopciuszku w zgrzebnej odzieży?/ --- Na pamięć umiem, niech dziadziuś wierzy!/ --- No, to już nie wiem, co rzec w tej sprawie!/ --- Powiedz nam, dziadziu, o... o Warszawie! Pochylił dziaduś głowę zmęczoną,/ Ale mu w oczach iskry zapłoną,/ Strudzone serce mocniej kołata./ Bo swej młodości przypomniał lata:/ Jak to w ulicach starej Warszawy/ Gonił za widmem rycerskiej sławy,/ Jak każda cegła, każdy głaz w murze/ Wskrzeszały przeszłość w złocie, w purpurze. Na szarej Wiśle, na mętnej fali/ Piosnka syreny ulata w dali,/ W zapadłych w ziemię lochach zwaliska/ Zły bazyliszek ślepiami błyska,/ Męczeńska Praga krwią się zalała,/ W królewskim zamku łka Dama Biała.../ A nad główkami dzieciaków grona/ Cudowny Chrystus wznosi ramiona... Dali mu malcy myśl do gawędy:/ Starej Warszawy stare legendy...