Lange, Antoni I. Rupa http://www.wolnelektury.pl/lektura/lange-sonety-wedyckie Niedziałkowska, Marta Kotwica, Wojciech Choromańska, Paulina Ołtusek, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Doroty Kowalskiej. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lange-sonety-wedyckie-rupa Antoni Lange, Rozmyślania i inne wiersze, wybrał i wstępem poprzedził Jerzy Poradecki, nakł. Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1979. Domena publiczna - Antoni Lange zm. 1929 2000 xml text text 2013-06-03 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4095.jpg mandala destruction, krc krc@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4095 Antoni Lange Sonety wedyckiewedycki --- wedyjski; staroindyjski język, z którego wywodzi się sanskryt klasyczny; nawiązujący do Wed, staroindyjskich tekstów sakralnych. Wedyzm: najstarsza forma hinduizmu; najdawniejsza indyjska religia. I. Ruparupa, rūpa --- w buddyzmie i hinduizmie: cielesność, forma, materia. (Stan kamienny) DuchDuch nasz dziecięcy --- prawi mędrzec boży ---/ W jutrznianychjutrzniany (daw.) --- poranny. wieków zamgławne przedednie/ Trwał połączony w niepodzielną jednię/ Z nieświadomością żywiołowych zworzyzwora (daw.) --- połączenie; element łączący.. I, gdy mu padał w źrenice blask zorzy,/ On stał jak martwe, niebytu sąsiednie,/ Głazu urwisko i roił bezwiednie,/ Że jego własne oko promień tworzy. Dusza, NaturaI we mgle owej pierwotnej ciemnicy/ Pozostawając, nie znał tej granicy,/ Która obrazy jego duszy sennej Od ram natury dzieli wiecznym działem,/ Lecz jednym duchem czuł się z nią i ciałem ---/ I był sam sobie obcy, bezimienny.