Lange, Antoni IV. Kama-Rupa http://www.wolnelektury.pl/lektura/lange-sonety-wedyckie Niedziałkowska, Marta Kotwica, Wojciech Choromańska, Paulina Ołtusek, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Doroty Kowalskiej. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lange-sonety-wedyckie-kama-rupa Antoni Lange, Rozmyślania i inne wiersze, wybrał i wstępem poprzedził Jerzy Poradecki, nakł. Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1979. Domena publiczna - Antoni Lange zm. 1929 2000 xml text text 2013-06-03 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4089.jpg Islamic (Muslim) Wedding Cards IS2269, nparekhcards@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4089 Antoni Lange Sonety wedyckie IV. Kama-RupaKama-Rupa (z sanskr.) --- połączenie słów: kāma, zaspokojenie pożądań oraz rūpa, cielesność, forma, materia; Kamarupa w literaturze sanskr. to nazwa obecnego Asamu, stanu w Indiach. (Anima brutaanima bruta (z łac. anima: dusza oraz brutum: zwierzę) --- duch pierwotny; dusza zwierzęca.) WalkaI powstał ludzki duch, i, buntowniczy,/ Z wrogą naturą wszedł w niemiłosierny/ Bój. --- Krwią oblany, samotny, bezsterny,/ Swej Atlantydy szukał tajemniczej. Więc rąbie skały, burzy turmyturma (daw.) --- więzienie., liczy/ Gwiazdy, by świat z nich poznać niewymierny,/ BłądzenieI mściwie czyha, gdzie ów tajńtajń (poet.) --- tajemnica. odźwierny,/ Co myśl mu w ciemniciemnia (poet.) --- ciemność, mrok. dzierży niewolniczej. Gdyż póki nie znał tych tajemnic węzła,/ Spragniona ciszy, jego dusza grzęzła,/ Jak obłąkana, w ogniu i żelezie. Była to zorza --- pełna krwi i słońca,/ Skroś hymny wieszczów i pożary lśniąca,/ Skroś objawienia, kajdany i rzezie.