Kraszewski, Józef Ignacy 2014-07-30 1958 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/dziad-i-baba pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Józef Ignacy Kraszewski zm. 1887 Józef IgnacyKraszewski, Dziad i baba w sześciu kartonach, il. Piotr Stachewicz, nakład Gebethnera i Wolffa, Warszawa 1887. http://pl.wikisource.org/wiki/Dziad_i_baba_%28wiersz%29/ca%C5%82o%C5%9B%C4%87 Wiersz Pozytywizm Liryka Dziad i baba text 0.3 https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7623.jpg Mr. and Mrs. Phillip Wase, George Wesley Bellows, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7623/ DCA 3MN Dziad i baba to wiersz opublikowany w 1838 roku i jedyny utwór liryczny Józefa Ignacego Kraszewskiego, który nie został do dziś zapomniany. Opowiada historię dwojga starszych małżonków, którzy każdego dnia zapewniają się wzajemnie o swojej miłości. Jednak wszystko zmienia się, gdy przychodzi do nich Śmierć, by zabrać jedno z nich ze sobą --- każde myśli tylko o tym, aby uratować siebie, nawet jeśli to oznacza śmierć współmałżonka. Józef Ignacy Kraszewski Dziad i baba I Był sobie dziad i baba, / Bardzo starzy oboje, / Ona kaszląca, słaba, / On skurczony we dwoje. / Mieli chatkę maleńką, / Taką starą jak oni, / Jedno miała okienko/ I jeden był wchód do niéj. / Żyli bardzo szczęśliwie/ I spokojnie jak w niebie, / Czemu ja się nie dziwię, / Bo przywykli do siebie. / Tylko smutno im było, / Że umierać musieli, / Że się kiedyś mogiłą/ Długie życie rozdzieli. II I modlili się szczerze, / Aby Bożym rozkazem, / Kiedy śmierć ich zabierze. / Brała oboje razem. --- / ,,Razem! to być nie może, / Ktoś choć chwilą wprzód skona" --- / ,,Byle nie ty nieboże". / ,,Byle tylko nie ona". / ,,Wprzód umrę, woła baba, / Jestem starsza od ciebie, / Co chwila bardziej słaba, / Zapłaczesz na pogrzebie". / ,,Ja wprzódy, moja miła, / Ja kaszlę bez ustanku/ I zimna mnie mogiła/ Przykryje lada ranku". --- / ,,Mnie wprzódy". ,,Mnie, kochanie". / ,,Mnie mówię". ,,Dość już tego, / Dla ciebie płacz zostanie". / ,,A tobie nie? dlaczego?"/ I tak daléj i daléj, / Jak zaczęli się kłócić, / Tak się z miejsca porwali, / Chatkę chcieli porzucić. --- III Aż do drzwi --- puk powoli. / ,,Kto tam?"/ IV ,,Otwórzcie proszę,/ Posłuszna waszéj woli, / Śmierć jestem: skon przynoszę". / V ,,Idź babo drzwi otworzyć!"/ ,,Ot to: Idź sam, ja słaba, / Ja pójdę się położyć", / Odpowiedziała baba. --- / ,,Fi! śmierć na słocie stoi, / I czeka tam nieboga", / ,,Idź otwórz z łaski swojéj" --- / ,,Ty otwórz moja droga"/ VI Baba za piecem zcicha/ Kryjówki sobie szuka, / Dziad pod ławę się wpycha, / A śmierć stoi i puka. / I byłaby lat dwieście/ Pode drzwiami tam stała; / Lecz znudzona nareszcie, / Kominem wleźć musiała. /