Krasiński, Zygmunt Psalm wiary Sekuła, Aleksandra Kopeć-Gryz, Aleksandra http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/krasinski-poezje-psalmy-przyszlosci 2021-12-17 Wiersz Romantyzm Liryka Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury. Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Uniwersytecką w Toruniu z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Biblioteki. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/krasinski-poezje-psalmy-przyszlosci-psalm-wiary/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Zygmunt Krasiński, Poezje Zygmunta Krasińskiego, Biblioteka pisarze polskich, t. 3, Lipsk 1873. Domena publiczna --- Zygmunt Krasiński zm. 1859 1930 https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/Jan_Styka_Polonia_poczt%C3%B3wka_fragment.jpg Polonia (reprodukcja obrazu, pocztówka barwna, Wydawnictwo Salonu Malarzy Polskich w Krakowie), Jan Styka, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6338 text Zygmunt Krasiński Psalm wiary A odpowiadając, Jezus rzekł im: Błądzicie nie będąc świadomi pisma ani mocy Bożej./ Albowiem przy zmartwychwstaniu ani się żenić, ani za mąż chodzić będą, ale będą jako aniołowie Boży w niebie./ A o powstaniu umarłych nie czytaliście, co wam powiedziano od Boga, mówiącego:/ Jam jest Bóg Abrahamów i Bóg Izaaków, i Bóg Jakubów. Bóg nie jest ci Bogiem umarłych, ale żywych. Św. Mateusz, rozdz. XXII, 29--32A odpowiadając, Jezus rzekł im (...) --- we współczesnym tłumaczeniu Biblii Tysiąclecia: ,,Jezus im odpowiedział: «Jesteście w błędzie, nie znając Pisma ani mocy Bożej. Przy zmartwychwstaniu bowiem nie będą się ani żenić, ani za mąż wychodzić, lecz będą jak aniołowie Boży w niebie. A co do zmartwychwstania umarłych, nie czytaliście, co wam Bóg powiedział w słowach: Ja jestem Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba? Bóg nie jest [Bogiem] umarłych, lecz żywych». A tłumy, słysząc to, zdumiewały się nad Jego nauką" Mt 22, 29--33. Pierwszy człowiek z ziemi ziemski, wtóry człowiek sam Pan z nieba./ Jaki jest ten ziemski, tacy też i ziemscy, a jaki jest niebieski, tacy też będą niebiescy. Św. Paweł, List pierwszy do Koryntian, rozdz. XV, 47--48Pierwszy człowiek z ziemi ziemski (...) --- we współczesnym tłumaczeniu Biblii Tysiąclecia: ,,Pierwszy człowiek z ziemi --- ziemski, drugi Człowiek --- z nieba. Jaki ów ziemski, tacy i ziemscy; jaki Ten niebieski, tacy i niebiescy" 1 Kor 15, 47--48. Duch, Odrodzenie, Kondycja ludzka, Bóg, Obraz świataDusza i ciało to tylko dwa skrzydła,/ Którymi Czasu i Przestrzeni sidła/ Duch mój rozcina w postępowym locie!/ Gdy się zużyją przez chwil i prób krocie,/ Odpadać muszą --- lecz on nie umiera ---/ Choć to się śmiercią nazywa u ludzi!/ On zwiędłe zrzuca, a świeże przybiera / I w nie otulon, znów na jaw się budzi! / A to się zowie: narodzin godzina!/ I Duch mój, wziąwszy skrzydła niezmęczone,/ Nimi znów leci --- lecz już w wyższą stronę!/ Tak coraz wyżej ku Panu się wspina,/ Ciała i dusze własne poza sobą/ Sypie, jak liście zżółkłe i strząśnięte,/ Wciąga do siebie siły im odjęte ---/ On sam wciąż żyje, ich zgonów żałobą! Za nim --- przeszłości zmierzchające tonie!/ Przed nim --- rozwarte wszechbezmiarów błonie!/ Przed nim świat wszystek --- Czas, Przestrzeń bez końca,/ Piętra z dróg mlecznych i dni z lat tysiąca;/ A dalej, wyżej, nad niemi, za niemi / --- Ten, co jest wszystkim i wszystko obleka,/ Duch twórczy gwiazdy, anioła, człowieka,/ Cel a początek i nieba, i ziemi;/ Ten, który zawsze i wyżej, i daléj,/ Niedoścignięty, nad wszystko się pali:/ Spokój --- a jednak razem siła tchnąca ---/ Blask najwyższego duchów Ducha-Słońca! K'niemu wciąż dążę --- zrazu tam iść muszę/ Przez piekła trudu --- przez czysce zasługi --- / Aż zacznę wdziewać i ciała, i dusze/ Bardziej promienne --- i wstąpię w świat drugi!/ W świat, co od wieków zwan okręgiem nieba ---/ I w nim letargów mi już nie potrzeba/ Ani przebudzeń z grobu, by iść wyżej!/ Tam żywot wieczny --- żywot nieustanny ---/ Grób i kolebka, konieczne, są niżej,/ Na tych planetach, gdzie świt Ducha ranny,/ Gdzie człowiek Boga niemowlęciem jeszcze/ I kwili tylko przeczucia swe wieszcze ---/ Lecz dla aniołów śmierci nigdzie nie ma!/ Przeszłość i przyszłość ostrymi oczyma/ Widzą i znają --- dla nich przemienienie/ To jedna chwila --- to dalsze natchnienie!/ Jak my na ziemi w godzinę zachwytu/ Nikłą pieśń z serca czerpiem --- tak tam oni/ Kształt rzeczywisty czerpią z fal wszechbytu,/ Szaty przemienne czerpią z życia toni,/ I coraz dalej ku Panu --- ku górze/ Lecą w królewskiej ciał i dusz purpurze! Wkoło niebieskich coraz więcej darów,/ Grzmiących dźwięczności i światła pożarów;/ Mnożą się mleczne pierścienie i pręgi,/ Bóg, Czas, Przestrzeń, Miłość, NieśmiertelnośćCoraz to szersze lazurowe kraje / --- Przestrzeń pełniejszą potęg się wydaje ---/ --- Czas coraz bardziej się przeteraźniejsza ---/ A jednak przyszłość, co od końca dzieli,/ W nieskończoności swej nigdy nie mniejsza. ---/ Bo Pan wszystkiego jest wszystkim na wieki;/ Choć coraz bliższy, On równie daleki!/ Jego to, Jego, żądają Anieli!/ Żądza bez miary, co chwila rosnąca,/ Miłość bez granic --- to życie bez końca! --- Bóg, Obraz świataOn ogniw wszechstworzenia wiązanym łańcuchem,/ On Bytem, Myślą, Życiem --- Ojcem, Synem, Duchem!/ On jak Myśl w świecie mieszka i jak Byt wieczysty,/ Lecz za świata krańcami On jest osobisty ---/ On Duchem świętym, jednym, który wie sam siebie,/ Rozlał się po wszej ziemi, a został na niebie!/ Bóg, Kondycja ludzka, Stworzenie, DarA my wszyscy i wszędzie Jegośmy obrazem,/ I wstępując stopniami w coraz wyższe włości,/ Żyć musim nieśmiertelnie, z nim żyć musim razem,/ Zrodzeni z Jego łona, żyć w Jego wieczności!/ I jako On nas stworzył, tak my tworzyć dalej/ I z wewnętrza nas samych wyprowadzać światy,/ By prząść Mu, jak nam uprządł, wiadomości szaty./ O ile możem, biedni, w anielskiej pokorze,/ To, coś Ty nam dał z łaski --- oddawać Ci, Boże,/ A nigdy nie móc, nigdy nic Ci oddać, Panie,/ I tak żyć w Tobie wiecznie przez wieczne kochanie! Historia, Droga, Obraz świata, NieboLecz szkołą Duchów są Ludzkości dzieje ---/ Drogą do niebios planety koleje!/ Na nim to, na nim pójdą zasłużeni / --- A wszyscy razem --- do innych przestrzeni,/ Gdy Syn Twój, sędzia, zmartwychwstałych książę,/ Losy tej ziemi w dzień sądu rozwiąże/ I z nich anielstwo ludziom wypromieni!/ Naród, Obraz świata, Chrystus, Przywódca, Cierpienie, Wiedza, PolskaA do dnia tego wiodące tu wschody/ To w łasce Twojej poczęte narody! ---/ Garść im powołań sypnąłeś z wysoka ---/ W każdym z nich żyje myśl jakaś głęboka,/ Co z piersi Twoich zesłanym jest tchnieniem/ I narodowi odtąd --- przeznaczeniem!/ A są wybrane jedne przed innemi/ By o Twą piękność walczyły na ziemi / I krzyż lat wielu wlokąc krwawym śladem,/ Były śród świata --- anielskim przykładem,/ Aż nie wywalczą straszną walką w grobie/ Wyższego w ludziach pojęcia o Tobie,/ Więcej miłości i więcej braterstwa/ W zamian za tkwiący w piersiach nóż morderstwa! Takim jest naród Twój polski, o Boże!/ Kto cząstką jego --- niech wie się Twej woli/ Cząstką na ziemi --- i choć go świat boli/ Tak, że aż wątpić o nadziei może,/ Niech w tym cierpieniu wytrwa niesłychanem,/ Boć on, zaprawdę, w Twoim Duchuw Twoim Duchu --- w oprac. P. Hertza: w Twego ducha chrzczony. chrzczony, / Boć on, zaprawdę, Twym ziemskim kapłanem;/ Jeśli się cierniów nie wstydzi korony,/ Jeśli pojmuje, że kochasz bezmiernie/ Synów tych, których koronujesz w ciernie,/ Bo cierń w krwi maczanmaczan --- skrócona farma od: maczany; umoczony. --- to kwiat wiecznotrwały ---/ I nim odmładzasz świat ludzkości cały! --- Obraz świata, Kondycja ludzka, Droga, Chrystus, CierpienieChrystus wciąż w tobie mieszka, o Ludzkości!/ W twych piersiach żyje, w twoich losach gości,/ Krwią twą --- krew Jego i ciałem twym --- ciało!/ Stanie się tobietobie --- w oprac. P. Hertza: stanie się tobą., co Jemu się stało!/ On wcielił w siebie wszystkie twe koleje,/ On ci objawił wszystkie twe nadzieje./ Skądeśskądeś --- skrócona forma od: skąd jesteś. zrodzona? --- Z przeczystej dziewicy,/ Bo z myśli Bożej w Boże podobieństwo! ---/ Ku czemu idziesz? --- Ku Ojca stolicy. ---/ Przez co przejść musisz? --- Przez trud i męczeństwo!/ A kiedy Chrystus nad TaboruTabor --- góra (562 m n.p.m.) w płn. Izraelu, 17 km na zach. od Jeziora Genezaret, na której według trzech ewangelii biblijnych dokonało się przemienienie Chrystusa, ujawnienie jego boskości. szczytem/ Już się otacza wieczności przedświtem,/ Czy ty nie widzisz, co ten znak ci wróży?/ Przemiana, Historia, Religia, Obraz świataNim los twój ziemski w pełni się dokona,/ I ty, Ludzkości, będziesz przemieniona!/ Zostawisz w dole, u stóp ciemnych wzgórzy,/ Wszystko, co zwodzi, i wszystko, co boli:/ Zostawisz w dole szataństwo niewoli,/ Zostawisz w dole kłamstwa opętanie,/ Zostawisz w dole tajemnic zawiłość ---/ A weźmiesz z sobą duchowe poznanie/ I serca wieczną, nieskończoną miłość!/ I z tymi dwoma świętymi potęgi,/ Jak Chrystus, w światła wzbijesz się okręgi!/ Z czoła się twego grzech wszelki twój zetrze;/ Jak pióra lekkie będą twe ramiona!/ Ręce pokładniesz na białe powietrze/ I w nim się ważyć będziesz --- spowietrzniona! ---