Krasiński, Zygmunt Psalm dobrej woli Sekuła, Aleksandra Kopeć-Gryz, Aleksandra http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/krasinski-poezje-psalmy-przyszlosci 2021-12-17 Wiersz Romantyzm Liryka Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury. Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Uniwersytecką w Toruniu z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Biblioteki. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/krasinski-poezje-psalmy-przyszlosci-psalm-dobrej-woli pol Fundacja Nowoczesna Polska Zygmunt Krasiński, Poezje Zygmunta Krasińskiego, Biblioteka pisarze polskich, t. 3, Lipsk 1873. Domena publiczna --- Zygmunt Krasiński zm. 1859 1930 https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/Jan_Styka_Polonia_poczt%C3%B3wka_fragment.jpg Polonia (reprodukcja obrazu, pocztówka barwna, Wydawnictwo Salonu Malarzy Polskich w Krakowie), Jan Styka, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6338 text Zygmunt Krasiński Psalm dobrej woli Polska, Historia, Polityka, Religia, WiaraWszystko nam dałeś, co dać mogłeś, Panie,/ Z skarbu wiecznego miłościwej łaski!/ Tysiącoletnie dałeś panowanie,/ Ubrane w śnieżne, przechrześciańskie blaski/ Nadeuropejskiej cnoty! --- Twego Syna/ Dałeś nam pierwszym w świeckie wpoić dzieje ---/ Z Polski --- ojczyzna w przeszłości jedyna/ Co z piersi miłość, a nie rozbój sieje;/ Co mieczem --- tylko świat ewanieliczyewanieliczyć --- ewangelizować.,/ Gardzi grabieżą --- nie garnie zdobyczy ---/ Spaja się z braćmi, a dumnych roztrąca,/ Lecz i tych jeszcze w jawnym świetle słońca!/ Teraz gdy rozgrzmiał się już sąd Twój w niebie,/ Ponad lat zbiegłych dwoma tysiącami,/ Daj nam, o Panie, świętymi czynami/ Śród sądu tego samych wskrzesić siebie! Wszystko nam dałeś, co dać mogłeś, Panie!/ Gdyśmy zstąpili z życia Kapitolu/ W porozbiorowej doliny otchłanie,/ Zmarłych żywymiś trzymał na walk polu!/ Choć nas nie było, przecieśmy bywali/ Ponadgrobowo --- choć w grobie złożeni ---/ Na bojowiska każdego przestrzeni/ Z orłem ze sreba i szablą ze stali!/ Do serc, wsmętnionych w cierpienia czyscowe,/ Wlewałeś bicie śród nicestwa nowe ---/ Cnota, Trup, DuchWiecznieś nas kąpał w jakiejś dziwnej cnocie ---/ Wrzkomowrzkomo (daw.) --- rzekomo. z nas trupy --- a Duchy w istocie. ---/ Co elektrycznych nadziemnych strumieni,/ Wszystkieś zgromadził wokół naszych cieni,/ By nam powrotne, wstające z mogiły,/ Na wstyd Europie --- ciało uiskrzyły!/ Teraz gdy rozgrzmiał się już sąd Twój w niebie/ Ponad lat zbiegłych dwoma tysiącami,/ Daj nam, o Panie, świętymi czynami/ Śród sądu tego samych wskrzesić siebie! Polska, Chrystus, Bóg, HistoriaWszystko nam dałeś, co dać mogłeś, Panie:/ Żywot najczystszy --- a więc godzien krzyża ---/ I krzyż --- lecz taki, co do gwiazd Twych zbliża ---/ Najwyższe dałeś w czasie powołanie!/ Tchem dzieje świata Tyś przegiął jak kłosy,/ Do pełniejszego dla nas wszędzie żniwa ---/ Ziemiś nam ujął --- a spuścił niebiosy/ I serce Twoje nas zewsząd przykrywa!/ Bóg, Los, Wolność, Kondycja ludzka, Naród, HistoriaLecz wolną wolę musiałeś zostawić ---/ Ty bez nas samych nie możesz nas zbawić! / Boś tak ugodnił wysoko człowieka/ I naród każden, że Twój zamysł czeka/ Zawieszon w górze, aż własnym obiorem/ Człowiek lub naród jego pójdzie torem!/ Z wolnością tylko Twój Duch się wciąż swata ---/ Nikt niewolnikiem w bezmiarach wszechświata!/ Teraz gdy rozgrzmiał się już sąd Twój w niebie/ Ponad lat zbiegłych dwoma tysiącami,/ Daj nam, o Panie, świętymi czynami/ Śród sądu tego samych wskrzesić siebie! Państwo, Polityka, Religia, Bóg, Polak, Żyd, ChrystusWszystko nam dałeś, co dać mogłeś, Panie!/ Przykład nieszczęsnej Twej Hierozolimy,/ W której tak długo było Twe kochanie,/ Aż się rozwiała w perzyny i dymy,/ Rozdarta w sobie --- a zemstą do końca/ Przeciw ludzkości całej szalejąca!/ I ona kiedyś być miała królową,/ Pogańskim katom świecącą w koronie!/ Lecz że wciąż śniła o tych katów zgonie,/ A dość Twych iskier nie miała w swym łonie,/ By nad nich podnieść się życiem na nowo,/ Odkrólewszczona --- i stała się wdową ---/ I dotąd płacze na Twojego Syna/ Za to, że plemion toporem nie ścina,/ Jednojedno (daw.) --- tylko. krzyż wziąwszy w zmartwychwstałe dłonie,/ Światy obala --- gdzie tym krzyżem wionie!/ Teraz gdy rozgrzmiał się już sąd Twój w niebie/ Ponad lat zbiegłych dwoma tysiącami,/ Daj nam, o Panie, świętymi czynami/ Śród sądu tego samych wskrzesić siebie! Wszystko nam dałeś, co dać mogłeś, Panie!/ W ciemięzcach naszych sprośne gwałtu wzory,/ Szkaradne rzezie i niecne zabory,/ Za które dzieciąt przeklina ich łkanie,/ Za które sami z łaski Twej promieni,/ Jakby z pancerza, już odpancernieni,/ Stoją w nagości popełnionych czynów/ Bez starożytnych na czole wawrzynów,/ Z żałób największą okryci żałobą ---/ Hańbą serc własnych zhańbionych --- przed Tobą!/ Nie drugich śmiercią --- lecz własną bezpłodnie/ Kończą na ziemi wszystkie ziemi zbrodnie!/ Żadna z nich żadnych nie ma przywilei ---/ Król czy gmin jaki dopuści się zdrady/ Słowu Twojemu --- przepada z kolei!/ Aniołów nawet przepadły miriady! / Teraz gdy rozgrzmiał się już sąd Twój w niebie/ Ponad lat zbiegłych dwoma tysiącami,/ Daj nam, o Panie, świętymi czynami/ Śród sądu tego samych wskrzesić siebie! Zmartwychwstanie, Morderstwo, Otchłań, MorzeWszystko nam dałeś, co dać mogłeś, Panie!/ My nad otchłanią, na ciasnym przesmyku ---/ Skrzydła nam rosną już na zmartwychwstanie ---/ Usta rozwarte do wesela krzyku ---/ Ku nam z błękitów --- jakby z Twego łona,/ Złote jutrzenki --- jakby Twe ramiona,/ Spieszą już na dół od nieba po ziemię,/ By zdjąć nam z czoła wiekowych klęsk brzemię. ---/ Wszystko gotowe --- wschód rozpromieniony ---/ Anioły patrzą --- a tam, z drugiej strony,/ Ciemność pod spadem bezgłębnym wybrzeża!/ I pnie się --- wzdyma --- rośnie ku nam --- zmierza ---/ Przepaść --- śmierć wieczna --- w której nie ma Ciebie ---/ Co od początku złych i pysznych grzebie,/ A sama pychą i złością, i swarem,/ I mężobójstwem onem jak świat starem,/ I kłamstw, i bluźnierstw rozkipionym warem! I wstała, siwa, w pasach z czerwoności!/ MelancholiaW czarnych błyskawic czarnej jaśni płynie!/ Rdzę z krwi pokoleń i gruzy, i kości/ Na swych topielach piętrzy ku wyżynie,/ Gdzie wpół nad grobem, a wpół jeszcze w grobie,/ Stoim w tej pierwszej odrodzenia dobie!/ Jeśli zawrotnym na nią spojrzym okiem,/ Jeśli się jednym ku niej ruszym krokiem,/ Wnet zórz nam światło poblednie na skroni/ I Syn nad nami Twój łzy nie uroni,/ I Duch nie będzie nam Pocieszycielem!/ Na dnie jej sobie nicestwo pościelem! Polska, Historia, Religia, Bóg, Chrystus, Krew, Matka BoskaZmiłuj się Panie! broń nas --- bądź ty z nami!/ Nie! --- darmo --- teraz tu stać musim sami!/ Ach! wiem! --- ta chwila już do nas należy;/ W ostatniej losów tej naszych przemianie/ Żaden Twój cherub nam w pomoc nie zbieży!/ Wszystko nam dałeś, co dać mogłeś, Panie! --- Lecz wspomnij --- wspomnij, żeśmy dawne sługi ---/ Że nim wiek począł się ten dziejów drugi,/ My w przeszłym wieku Twój nakaz już czcili/ I nie czekali chwil spełnionych chwili,/ By uznać Ciebie za ziemskiego władzcę/ W Królowej polskiej --- Twojej ziemskiej matce!/ Odkąd z mgły czasów naród wyjawiony,/ Z ciał polskich --- polskich dusz wyszło miliony/ Z Jej świętym w śmierci na ustach imieniem!/ Niech im dziś Ona odwspomni wspomnieniem ---/ Niech, w wielką zmarłych tych ubrana chmurę,/ Na Twych niebiesiech do Ciebie się modli,/ By nie związali nam stóp, dążnych w górę,/ Szatani z piekła --- lub też ludzie podli. Spójrz na Nią, Panie! --- gdy z dusz onych rzeszą,/ Co wokół wieńcem powietrznianym spieszą,/ Z wolna ku Tobie wznosi się bezmiarem ---/ Wszystkie się ku niej gwiazdy rozmodliły,/ Wszystkie w przestworach wirujące siły/ Zmiękły pod smętnym rozrzewnienia czarem!/ Coraz to wyżej --- jakby na promieniach,/ Wschodzi, niesiona na tych białych cieniach,/ Płynie w lazury, za dróg mlecznych chmury,/ Płynie za słońca, taka bielejąca,/ Coraz to wyżej --- do góry --- do góry! Spójrz na Nią, Panie! --- Śród serafów grona/ Oto u tronu twego rozklęczona ---/ A na Jej skroniach lśni polska korona ---/ I płaszcz błękitny zamiata promienie,/ Z których tam przestrzeń --- i wszystkie przestrzenie/ Czekają --- modli się bardzo po cichu ---/ Poza Nią, stojąc, płaczą ojców mary ---/ W dłoniach Jej śnieżnych jakby dwa puchary ---/ Krew Twoją własną w prawym ci kielichu/ Podaje, Panie --- a w lewym, co niżej,/ Krew krzyżowanych na tysiącach krzyży/ Poddanych swoich --- krew płynnąpłynny --- tu: płynący. przez lata/ Po wszystkich ziemiach, pod mieczem Trójkata! I boskim, tamtym wzniesionym kielichem/ Błaga drugiemu przełaski Twej, Panie!/ Otchłań, UpadekPrzepaść tymczasem wielkim huczy śmiéchem ---/ Podplanetarnych fal jej słychać granie ---/ Wężowych głębin splotami wciąż toczy ---/ Mgłą, wichrem, pianą zalewa nam oczy,/ By nas prześmiertnić w kłamce i morderce!/ Nie widzi, marna, co dzieje się w górze ---/ Nie widzi, marna, że niczym jej burze,/ Gdy takie za nas tam dręczy się serce! Modlitwa, SiłaO Panie, Panie! Więc nie o nadzieję ---/ --- Jak kwiat się sypie --- więc nie o zgon wrogów ---/ --- Zgon ich na chmurach jutrzejszych już dnieje ---/ Więc nie o przestęp smętarzowych progów ---/ --- Przebytećprzebyteć --- konstrukcja z partykułą wzmacniającą ci, skróconą do -ć; znaczenie: [zostały już] przebyte., Panie --- ani o broń władną ---/ --- Z wichrów nam spada --- ni o pomoc żadną ---/ Zdarzeń otwarłeś już przed nami pole!/ Lecz śród tych zdarzeń strasznego wybuchu/ O czystą tylko błagamy Cię wolę/ Wewnątrz nas samych --- Ojcze, Synu, Duchu! O Ty najdroższy, wszędzie utajony,/ Widny zza światów przejrzystych opony,/ Wszech Ty przytomny, nieśmiertelny, święty,/ W serc i gwiazd wszelkim mieszkający ruchu,/ Co tak gwiazd bunty rozwiewasz na szczęty,/ Jak serc przewrotność --- Ojcze, Synu, Duchu ---/ Ty, coś rozkazał człowieczej iściźnie/ By, nędzna siłą i kolebką mała, / Przez moc ofiary się wyanielała ---/ Polska, Bóg, Polityka, ReligiaI polskiej naszej rozkazał ojczyźnie,/ By wwiodła w miłość i mir ludy bliźnie/ Niezatraconej prawości przykładem,/ Choć wciąż pod głazów grobowych opadem/ Wszystkich tych ludów otruwana jadem!/ Ty, co w dziejowych odmętów rozruchu,/ Wściekłych piorunem przybijasz do darni,/ A zacnych zbawiasz --- bo zacni --- z męczarni ---/ Błagamy Ciebie, Ojcze, Synu, Duchu,/ Polska, Bóg, Mężczyzna, Kobieta, DzieckoZ prostotą dzieciąt, w niewieściej pokorze,/ Przed Tobą dzieci i niewiasty, Boże ---/ A światu męscy --- my, co się nie boim/ Od wieków walczyć przeciw wrogom Twoim,/ Błagamy Ciebie razem z naszą Panią,/ Co za nas Twego doprasza się słuchu,/ My, zawieszeni pomiędzy otchłanią/ A Twym królestwem, Ojcze, Synu, Duchu!/ Błagamy Ciebie z wrytym w ziemię czołem,/ Skronią już w wiosen Twych kąpani dmuchu,/ Czasów pryśniętych otoczeni kołem/ I państw ginących --- Ojcze, Synu, Duchu,/ Błagamy Ciebie --- stwórz w nas serce czyste ---/ Odnów w nas zmysły --- z dusz wypleń kąkole/ Złud świętokradzkich --- i daj wiekuiste/ Śród dóbr Twych dobro --- daj nam dobrą wolę!/ Teraz gdy rozgrzmiał się już sąd Twój w niebie/ Ponad lat zbiegłych dwoma tysiącami,/ Daj nam, o Panie, świętymi czynami/ Śród sądu tego samych wskrzesić siebie!