Kopyt, Szczepan z zastanowienia się wynika rytm i piękno rzeczy Kozioł, Paweł Choromańska, Paulina Kopeć, Aleksandra Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kopyt-sale-sale-sale-z-zastanowienia-sie-wynika-rytm-i-piekno-rzeczy Szczepan Kopyt, Sale sale sale, Wydawnictwo Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu, Poznań 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-11 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5763.jpg souls, OiMax@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5763 Szczepan Kopyt sale sale sale z zastanowienia się wynika rytm i piękno rzeczy z zastanowienia się wynika rytm i piękno rzeczy/ które stają przed oczyma umysłu/ bez pomocy siatkówki i oka pomyliłem tę myśl z nieznośną świadomością/ jej bezużytecznej przyjemności/ jak gdyby woda która drąży myśli/ miała wyprodukować megawaty energii/ o jakie to smutne i głupie powietrze jest potężniejsze ale/ to ja wypowiadam jego imię miłość ma sześć liter/ ale to ja i ona/ myślimy ją jeszcze umowniej/ i umowniej z zastanowienia się wypada i wtedy ktoś inny/ dostrzega piękno rzeczy poza nimi/ albo też nikt nie dostrzega piękna nie myli się wiatr kiedy nie wieje/ nie myli się ona kiedy komórki jej ciała/ dążą do rozpadu/ nie myli się w ignorowaniu faktów/ nie tych/ wszystkiego co za fakt uchodzi z zastanowienia i miłości chodzę po ulicy/ i pomijam przedmioty biorąc je za siebie/ czując ciało jak obojętną mi choć własną/ kapsułę/ którą kieruje pustka fotografie pustyni wyrażałyby te myśli/ gdyby dodać im dźwięku i lekkie falowanie/ piasku umowa faktu nie jest tak straszna i ostateczna/ jak tego chcą przerażenie filozofia i media/ telewizory wypluwają jakieś skrzepy/ oczywiście giną ludzie/ giną z głodu porusza mnie to/ jak was kiedy urywa się film na rzecz reklam/ kiedy ulice są puste i nie płaczą dzieci/ szare kolory szklanka niedopitej herbaty/ i wykrzywienie myśli kojarzone z obojętnością/ są/ i/ kiedy urywa się prąd na rzecz pisku w uszach/ a dyskoteka jest halą ze spoconym mięsem/ kiedy zostajesz sam jak ostatnie dziecko/ nieodebrane z przedszkola i widzisz/ zapalanie świateł kiedy papieże wiszą/ za szkłami w oknach i starzy ludzie/ którzy są już tylko zazdrośni i zmęczeni/ po raz dwutysięczny gotują parówki giną/ ludzie z głodu/ a reszta jest wzruszona pisze wiersze ma metafizyczne bądź religijne zaplecze/ defekuje rodzi przymierza stringi skanuje liście z zastanowienia się wynika rytm i piękno rzeczy/ które stają przed oczyma umysłu/ bez pomocy siatkówki i oka pomyliłem tę myśl z nieznośną świadomością/ jej bezużytecznej przyjemności