Konopnicka, Maria 2015-08-04 1981 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/piesn-sokolow/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Maria Konopnicka zm. 1910 Maria Konopnicka, Poezje dla dzieci i młodzieży, część III, Wydawnictwo M. Arcta, Warszawa 1922. http://pl.wikisource.org/wiki/Poezje_cz%C4%99%C5%9B%C4%87_III_dla_dzieci_i_m%C5%82odzie%C5%BCy/Pie%C5%9B%C5%84_soko%C5%82%C3%B3w Wiersz Pozytywizm Liryka 0.3 Pieśń sokołów text http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4768.jpg Surrounded by mountains, Tom Hall@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4768 YDP DCC 3MP 1DTP Maria Konopnicka Pieśń sokołów Mrokiem niegdyś i smutkiem nękany, / Nędzniał sokół oślepły na kole, / Dziś nad lasy ojczyste i łany/ Podniósł w słońce swe skrzydła sokole. Już on nie chce być w klatce swej syty, / I zhańbiony żelaznem ogniwem, / Już zna wolne, szerokie błękity, / Już odetchnął powietrzem pól żywem. Już nie będą go karmić chłopięta, / Z pańskiej dłoni, z okruchów niewoli, / Ale ziemia nasyci go święta, / Co wywiodła ród jego sokoli. Już nie będą mu grały te psiarnie, / Co na pańskiej wodzone są smyczy, / Ale pieśń go swobody ogarnie, / Gdy wyleci swej szukać zdobyczy. Nie z kapturem na oczach, nie ślepy, / Nie z rąk sługi w pstrokatej odzieży, / Wolny sokół w powietrze uderzy, / Targać szponem, bić dziobem w czerepy. Nie dla pańskiej uciechy i łaski, / Nie głaskany dłoniami płatnemi, / Wolny sokół wyleci w dnia blaski/ Po swobodę, dla gniazda, dla ziemi. Nie schowany w złocistej obroży, / Nie na berle noszony przez knieje, / Wolny sokół wyleci w świt zorzy/ Po swą wiarę, po swoje nadzieje. Już mu skrzydeł nie przytną, nie zwiążą, / Już mu światła nie wyrwą z pod powiek. / Tam, gdzie duchy sokoły zakrążą, / Zrywa pęta i wolnym jest człowiek. Wracaj, panie, w zamkowe podwoje. / Już łowiecka uciecha przerwana, / Wolny sokół zna drogi dziś swoje, / Leci w przyszłość i nie chce mieć pana!