Konopnicka, Maria 2015-08-04 1981 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Ołtusek, Paulina Kopeć, Aleksandra Szejko, Jan xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/pan-zielonka/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Maria Konopnicka zm. 1910 Maria Konopnicka, Poezje dla dzieci do lat siedmiu, część I, Wydawnictwo M. Arcta, Warszawa 1922. http://pl.wikisource.org/wiki/Pan_Zielonka Wiersz Pozytywizm Liryka 0.3 Pan Zielonka text http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4578.jpg Singapore Jurong Frog Farm, John M. Quick@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4578 Maria Konopnicka Pan Zielonka Pan Zielonka, co nad stawem/ Mieszka sobie żabiem prawem, / Ma rodzinę wcale sporą: / Dzieci pono aż pięcioro. Już od dziada i pradziada/ Wielkie Bagno tu posiada, / I przy kępie, pod łopianem, / Na folwarku tym jest panem. Tu na muszki w lot czatuje, / Tu się kąpie, tu poluje, / Tu napełnia staw swym krzykiem, / A jest sławnym gimnastykiem. Jak dzień tylko się rozświeci, / Hyc z kąpieli, woła dzieci, / I za chwilę kawalkadą/ Taką oto sobie jadą: Ten najstarszy, co na przodzie, / Rej prowadzi w tym pochodzie, / A ma tuszę okazałą, / Od swych ocząt zwie się: «Gałą». Ten za ojcem, tak wesoły, / Co się trzyma fraka poły, / I ten w wielkich susach drugi: / «Miech» i «Skrzeczek» na usługi. / Czwarty «Żeruś» na ostatku/ Pędzi, krzycząc: «Tatku! Tatku!»/ Tatko, widzę, zapomina, / Że ma też Żerusia syna! Lecz najmłodszy, pieszczoch wielki, / Co się trzyma kamizelki, / I na karku u tatusia/ Wierzchem jedzie, zwie się «Trusia». Tata chlubi się tym chwatem; / Co odważnie śmiga batem, / Choć kapelusz mu ojcowy/ Całkiem zakrył czubek głowy! Sadzi susy pan Zielonka, / Nic nie pyta, rów czy łąka, / Choć pot kipi, nie zna trwogi, / I ma w licu uśmiech błogi. Nie wiem, czy się wam zdarzyło/ Tę kompanję spotkać miłą? / Lecz po deszczu rad się błąka/ Z dziatwą swoją pan Zielonka. /