Konopnicka, Maria 2015-08-03 1981 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Kopeć, Aleksandra Ołtusek, Paulina Szejko, Jan xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/nasza-ksiazeczka/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Maria Konopnicka zm. 1910 Maria Konopnicka, Poezje dla dzieci do lat 10, część II, Wydawnictwo M. Arcta, Warszawa 1922. http://pl.wikisource.org/wiki/Nasza_ksi%C4%85%C5%BCeczka Wiersz Pozytywizm Liryka 0.3 Nasza książeczka text http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4716.jpg Girdle book, Beinecke Library@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4716 Maria Konopnicka Nasza książeczka Nasza książeczka, jak żywa, / Głosem się prawie odzywa, / Różne historje powiada, / I z dziećmi bawi się rada! Czasem to głos ma ten samy, / Jak gdyby właśnie u mamy... / Albo jak tato nasz drogi, / Daje nauczki, przestrogi... Lecz gdy u małych słuchaczy/ Skruszoną minkę zobaczy, / Zaraz piosenkę im nuci, / I nikt się długo nie smuci! To znów, jak gdyby umyślnie, / Ślicznym obrazkiem zabłyśnie, / I jasną tęczą roztoczy/ Cały nasz światek przed oczy! Czasem, jak gdyby kto rano/ Wioskę malował kochaną, / Z dworem, z ogrodem i z chatą, / I z wierzbą od mchów kudłatą... Więc tam i dzieci, i kwiaty, / I ptaszek leci skrzydlaty, / I kot, i piesek i muszka, / I widać nawet pastuszka. Droga na pole, jak długa, / Dwa siwe wołki u pługa, / Pszczółka w sad leci na miody, / A żóraw skrzypi u wody. Nad kołowrotkiem, jak żywa, / Babusia stara się kiwa, / Wrzeciono kręci i przędzie, / A dziatwa wkoło obsiędzie. Więc tam królewna zaklęta/ Łzami zalewa oczęta, / A smok jej strzeże z jabłoni, / Co w złote jabłka aż dzwoni. Aż tu rycerze z paradą/ Na siwych koniach precz jadą, / W złotej od słońca kurzawie, / Że słychać tętent ich prawie! Czasem na drodze nas spotka/ Zbłąkana w boru sierotka, / Czasem znów domek chędogi, / Z białemi ściany i progi... To w kuźni biją gdzieś młoty, / To zachód słońca lśni złoty, / Aż gwary życia i pieśnie/ Noc cicha utuli we śnie!... I na nasz domek kochany/ Zmierzch pada z nieba różany, / Więc już książeczkę składamy, / Idziem na pacierz do mamy.