Konopnicka, Maria 2015-08-03 1981 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Kopeć, Aleksandra Ołtusek, Paulina Szejko, Jan xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/nasz-domek-kochany/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Maria Konopnicka zm. 1910 Maria Konopnicka, Poezje dla dzieci do lat 10, część II, Wydawnictwo M. Arcta, Warszawa 1922. http://pl.wikisource.org/wiki/Nasz_domek_kochany Wiersz Pozytywizm Liryka 0.3 Nasz domek kochany text http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4568.jpg Mountain ladscape with houses, Pawel Pacholec@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4568 Maria Konopnicka Nasz domek kochany O jakże jak kocham/ Ten nasz domek drogi, / Te bieluchne ściany, / Te lipowe progi! O jakże ja kocham/ I ten dach pochyły, / Co się na nim wiosną/ Bociany gnieździły! Ten nasz domek stary/ Nie od dzisiaj stoi, / A przecież się burzy/ Ni wichrów nie boi! Ten nasz domek stary/ Słyszałem od taty, / Dziad naszego dziada/ Budował przed laty. Dębowe przyciosy, / Modrzewiowe ściany, / A dach rozłożysty/ Słomą poszywany. Świeci nasza strzecha/ Jakby szczerem złotem, / A dokoła sady/ Obwiedzione płotem. / Jeszcześ nie zajechał/ Do naszego płota, / A już się przed tobą/ Otwierają wrota. Jeszcześ nie przestąpił/ Lipowego proga, / Już cię sam gospodarz/ Wita w imię Boga. A witaj-że, gościu, / Witaj, pożądany! / Kłaniają się tobie/ Te bieluchne ściany! Kłaniają się tobie/ Te ławy i stoły, / I ten wielki komin/ I ogień wesoły. Na prawo świetlica, / Na lewo komnatka, / Tam brząka w kluczyki/ Nasza droga matka. W wesołej świetlicy/ Goście bawią radzi, / A w białej komnatce/ Matka nas gromadzi. Tam nasze wesele, / Tam słodkie przysmaki... / Lecim do komnatki/ Jak do gniazda ptaki! W świetlicy na ścianie/ Wisi obraz włoski: / W czarnej długiej szacie, / Jan to Kochanowski. W czarną długą szatę/ Z żalu się odziewał, / Gdy o swej Urszulce/ Pieśni cudne śpiewał. I dalej znów wisi/ Ten to król Jan Trzeci, / Co ma srogie wąsy/ I na Turka leci. A dalej Kordecki/ Pomiędzy oknami, / Co to lubił jadać/ Kaszę ze Szwedami. Przed kominem ława, / Ojciec na niej siada: / Cudne nam historje/ Zimą opowiada. A latem to kwiecie/ Aż się w okna ciśnie... / Białe bzy, jaśminy/ I rozkwitłe wiśnie. Pełno tu zapachu, / Pełno słodkiej ciszy, / Lekko, błogo tutaj/ Serce moje dyszy. Za białą świetlicą/ Są izby czeladne; / Oj, nieraz ze śmiechem/ I z krzykiem tam wpadnę. I Brysia za uszy, / I jazda dokoła! / A stara Pawłowa/ Wciąż woła, a woła! A niechaj tam sobie! / Pogłaszczę babinę, / A ona też zaraz: / «Oj dziecko, jedyne!» Bo w starym się domu/ Obyczaj ten chowa, / Że kocha paniątka/ Ta czeladź domowa. I chucha, i chucha, / Jak gdyby na swoje... / «A miłe! A słodkie! / Tysiączkiż wy moje!» O, jak cię nie kochać, / Ty domku nasz drogi! / Wy ściany bielone, / Lipowe wy progi! /