Konopnicka, Maria 2015-08-03 1981 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Kopeć, Aleksandra Ołtusek, Paulina Szejko, Jan xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/jak-to-w-naszym-dworze/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Maria Konopnicka zm. 1910 Maria Konopnicka, Poezje dla dzieci do lat 10, część II, Wydawnictwo M. Arcta, Warszawa 1922. http://pl.wikisource.org/wiki/Jak_to_w_naszym_dworze Wiersz Pozytywizm Liryka 0.3 Jak to w naszym dworze text http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4699.jpg House Decor, Anne Worner@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4699 Maria Konopnicka Jak to w naszym dworze W naszym starym dworze/ Są dębowe ściany, / Jest ganek na słupkach/ Ślicznie zbudowany. Przed gankiem bzy kwitną, / Jaśmin pachnie wiosną, / Najpiękniejsze róże/ Latem tutaj rosną. Wielka stara lipa / Ganek nasz ocienia, / Pełne słodkiej woni/ I pszczółek brzęczenia. Pod lipą na ławce/ Stary dziaduś siada, / I śliczne historje/ Nam, dzieciom, powiada. I wąsa siwego/ Pokręca «mosanie!»/ To targnie go na dół, / To w oku łza stanie. A my tak słuchamy, / Jak trusie, wpatrzeni, / A słońce zachodzi/ Wśród złotych promieni. To śnią nam się dziwy/ Przez całą noc potem, / Aż kogut nas zbudzi, / Co pieje za płotem. W sień z ganku się idzie. / Nad drzwiami w tej sieni, / Z wielkiemi rogami/ Łeb sterczy jeleni. Tu lisia paszczęka/ Kły ostre wytyka, / I głowa ogromna/ Rozpiera się dzika. Tu jastrząb skrzydliska/ Rozpostarł od góry, / I patrzy, jak żywy, / I ostrzy pazury... Ten jastrząb niecnota/ Narobił nam szkody... / Maleńkie kaczątka/ Porywał nam z wody. Więc zabił go z fuzji/ I wypchać dał tata, / I teraz tu wisi, / I wcale nie lata! I puhacz jest jeszcze, / I brzydkie dwie sowy, / Co przyniósł je z boru/ Walenty, gajowy. Tu smycze na charty, / I torby borsucze, / (Ja także się strzelać/ Niedługo nauczę!). A starą tę strzelbę/ Walenty mi sklei, / I pójdę z tatusiem/ Na wilki do kniei! / Na prawo, na lewo, / To idą pokoje, / Tam z mamą się uczą/ Siostrzyczki dwie moje. I jedna i druga/ Pomaga już mamie, / To jabłka obrywa, / (Gałęzie też łamie!) To idzie do sklepu, / Gdzie nabiał zebrany, / (Jak wróci, to takie/ Ma wąsy z śmietany!) A dziecko zobaczą, / To wszystko-by dały/ --- A biedny! A śliczny! / A chudy!... A mały! To zaraz go jedna, / To druga znów bierze, / To buzię mu myje, / To fartuch mu pierze. To wstążki mu wiążą/ Z warkoczy, pod szyją, / To mało się z sobą/ O niego nie biją. A kota potrącić?.../ --- A, kotuś!.. A, szkoda! --- / Aż piszczą, aż płaczą!.../ Już taka ich moda! Ja kocham je bardzo, / Bo dobre ogromnie! / Lecz chłopiec, to lepiej/ Pasowałby do mnie! / Gdy jesień już minie/ I zima przyleci, / To wszyscy siadamy, / Gdzie wiąże Piotr sieci. I ogień tak trzaska, / I iskry tak świecą, / I bajka za bajką/ Ze śniegiem tam lecą. A wicher zahuczy/ Po mroźnem gdzieś niebie, / To zaraz się bliżej/ Tulimy do siebie. Wtem nagle drzwi skrzypną/ --- Pochwalon! --- ktoś powie. / Wszedł biedny podróżny/ W kapturze na głowie. My dzieci już w strachu, / Za pasem już nogi... / A przybysz: --- Z dalekiej/ Powracam ja drogi --- I stoi i patrzy, / Oparty o ścianę, / I łzy mu u rzęsów/ Tak świecą jak szklane... A tata do niego: / --- Gość w chacie --- Bóg w chacie --- / Siądź z nami u ognia/ I ogrzej się, bracie! I idzie podróżny/ I mówi: --- O Boże! / Błogosław te progi/ I ściany w tym dworze. /