Konopnicka, Maria 2015-09-10 1981 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/damnata-w-wielki-piatek/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Maria Konopnicka zm. 1910 http://pl.wikisource.org/wiki/Damnata._Poezye/W_Wielki_Pi%C4%85tek Maria Konopnicka, Damnata. Poezye, wyd. Seyfarth i Czajkowski, Lwów 1900. 0.3 Wiersz Pozytywizm Liryka W Wielki Piątek text http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4529.jpg Rozenkrans + Crucifix, Rchard@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4529 Maria Konopnicka Damnata W Wielki Piątek Tak mi się czasem wydaje, o Chryste, / Że nie tam kędyś daleko, za morzem, / Aleś tu u nas, miał drogi cierniste, / I żeś tu naszem przechodził się zbożem, / Puszczając palce po harfie tych kłosów, / Co mają ludzki jęk i echa głosów. I że tu w którejś z chat naszych, o Panie, / Gdzie przez tułaczy wytarte są progi, / Był twój wieczernik smętny i rozstanie, / I chleb łamany z braćmi, i te trwogi, / By słów ostatnich nie wydały ściany, / I pożegnania kielich --- krwią nalany. I zdaje mi się, że te nasze sosny, / Te brzozy białe, szumiące wśród niwy, / To był ogrojec twej męki żałosny, / To były twoje miesięczne oliwy, / I że tej nocy twój pot kapał krwawy / Na leśne zioła nasze i na trawy. I zdaje mi się, żeś tu był pojmany, / W pęta zakuty i sieczon u słupa... / Bo tak mi, Chryste, znajome twe rany, / I siność twoja, i katów twych kupa, / I świst rzemieni, co krają, jak nożem, --- / Że to nie mogło być gdzieś tam, za morzem! I wiem, że tutaj, na miedzy, wśród drogi, / U jakiejś starej, zapadłej mogiły, / Wyrość musiały te ciernie i głogi, / Które w twą głowę bolesną się wpiły --- / Bo żadne inne tak ranić nie mogą, / Jak te, co rosną tu, nad naszą drogą! I to wiem, Panie, żeś tu kędyś blizko, / Pod krzyżem upadł na nasze ściernisko, / I żeś krwią swoją tę ziemię zakrwawił, / I obraz na niej swej męki zostawił, --- / I patrzę nieraz na pola te puste/ Jako na ową z Jeruzalem chustę. I widzę we mgle śnieżystej zdaleka, / Z twarzą znędzniałą, z łachmanem na grzbiecie, / Pochylonego ku ziemi człowieka, / Którego wielki krzyż śmiertelnie gniecie, / I wiem, że to jest Cyrenejczyk Chrysta/ A resztę mgła mi kryje, mgła śnieżysta. I wiem, i czuję, że tu jest Golgota, / Gdzieś był do krzyża przybity, o Panie! / Bo nie jest nigdzie tak ciężka tęsknota, / I takie blasków słonecznych konanie,/ I taka żałość, i tak do ostatka/ Nigdzie przy krzyżu syna nie trwa matka. I zdaje mi się, żeś tu wyrzekł słowa: / «Eli, Eloi, lamma sabbathani?»/ Że tu z ramienia zwisnęła ci głowa, / I żeś tu skonał i zszedł do otchłani, / Gdzie wszystko chwili wybawienia czeka, / Od polnych głazów, do serca człowieka. I zdaje mi się, że tu leżysz w grobie, / Który jest ciężkim zawalon kamieniem, / I że straż pilna czyni się przy tobie... / Ale ja czekam z tęsknotą i drżeniem, / Bo wiem, i czuję, że tu też, o Panie, / W dniu trzecim będzie twoje zmartwychwstanie!