Konopnicka, Maria 2015-09-10 1981 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/damnata-w-trzejkrolowy-wieczor/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Maria Konopnicka zm. 1910 http://pl.wikisource.org/wiki/Damnata._Poezye/W_Trzejkr%C3%B3lowy_wiecz%C3%B3r Maria Konopnicka, Damnata. Poezye, wyd. Seyfarth i Czajkowski, Lwów 1900. 0.3 Wiersz Pozytywizm Liryka W trzejkrólowy wieczór text http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4528.jpg Starry Starry Winter's Night, jimmy brown@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4528 Maria Konopnicka Damnata W trzejkrólowy wieczór Ślepa matka kądziel przędzie, / Kądziel przędzie, nici mota... / --- «Wyjrzyj, wyjrzyj, synku miły, / Przede progi, przede wrota. Wyjrzyj, synku, na wschód słońca, / Czy nie świeci gwiazda owa, / Szczeromodra owa gwiazda, / Betlejemska, Trzejkrólowa». --- «A jakże ją poznam, matko, / Pośród innych gwiazd tysiąca, / Co się palą nocką jasną, / Na wschód chaty, na wschód słońca»? --- «Poznasz ci ją, synku miły, / Poznasz ci ją zaraz po tem, / Że nad chatą, gdzie syn wdowi, / Najrzęsistszem sypie złotem. «Poznasz ci ją po jasności/ Nad gwiazdami, nad wszystkiemi, / Że tam świeci najogniściej, / Gdzie najczarniej jest na ziemi. Poznasz ci ją, że się pali/ Nad polami, jakby żywa, / Dziw do człeka nie przemówi, / Taka w sobie żałośliwa! Czekam ja jej roczek cały, / Boć ci już dochodzą lata, / Żebyś pierwszy ją obaczył, / Kiedy wzejdzie na kraj świata. Bo ta gwiazda jest pomocna, / Na wszelakiej dobrej doli... / Żeby mi cię nie pognali/ Od tej chaty, od tej roli. Żeby mi cię nie pognali/ Na dalekie, krwawe drogi... / Wyjrzyj, wyjrzyj, synku miły, / Przede wrota, przede progi! Na góreczkę wyleć pędem, / Gdzie ta wierzba, ta pochyła, / A prościutko patrzaj w niebo, / Żeby mi cię obświeciła»... / ................................ «Widać, widać, matuleńko! / Na wschód chaty, na wschód słońca/ Stoi wielka jasność boża, / Stoi gwiazda gorejąca. Jako smolna głownia jarzy, / Ogniem wije, niby żmiją, / Aż patrzący włosy wstają, / Aż psy wszystkie we wsi wyją. Okrutna się od niej miotła/ Nad chałupą naszą wali... / Jużci musi betlejemska, / Kiedy się tak tęgo pali! Wyleciałem na góreczkę, / Gdzie ta wierzba, ta pochyła, / I prościuśko w nią patrzyłem, / Żeby mnie wam obświeciła!» --- «Nieszczęśliważ dola moja! / Nieszczęśliwa moja głowa! / Oj, wyjrzała na cię gwiazda, / Ale nie ta, Trzejkrólowa! Oj, wyjrzała na cię gwiazda, / Co w dalekie pędzi kraje, / Co chleb we łzach żywym macza, / A grób cudzy kościom daje... Oj, wyjrzała na cię gwiazda, / Co ma oczy urokliwe, / Oj, walą się od niej chaty, / Oj, walą się płoty krzywe. Oj, płyną ci od niej zdroje, / Krwią serdeczną za tułaczem, / Oj, zawodzą pod nią pola, / Wielkim jękiem, ciężkim płaczem Oj, truchleje od niej serce, / Oj, więdnieje młoda głowa... / Obświeciła mi cię gwiazda, / Ale nie ta Trzejkrólowa! / .............................. Zagasł ogień na kominie, / Stoi w oknie miotła złota, / Ślepa matka głową trzęsie, / Ani przędzie, ani mota...