Konopnicka, Maria 2015-09-10 1981 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/damnata-w-rocznice-smierci-zygmunta-krasinskiego/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Maria Konopnicka zm. 1910 http://pl.wikisource.org/wiki/Damnata._Poezye/W_rocznic%C4%99_%C5%9Bmieci_Z._Krasi%C5%84skiego Maria Konopnicka, Damnata. Poezye, wyd. Seyfarth i Czajkowski, Lwów 1900. 0.3 Wiersz Pozytywizm Liryka W rocznicę śmierci Zygmunta Krasińskiego text http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4532.jpg Mirrowed Lily, maf04@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4532 Maria Konopnicka Damnata W rocznicę śmierci Zygmunta Krasińskiego Modliły się dziś echowe kolumny, / Łkaniem swych piersi i ech swoich płaczem, / Do archanioła, co stoi u trumny, / Tego, który tu w życiu był tułaczem/ I odszedł, gdzie go wiodła smętna gwiazda, / Domostwa szukać i wiecznego gniazda. A usta, które tam w ciszy pałały, / Jak pała ogień stłumiony popiołem, / Rzekły: Dopókiż, archaniele biały, / W grobowcach mieszkać będziesz, bladem czołem/ Jako umarły księżyc świecąc ziemi, / Cichy, nakryty skrzydły przebitemi? Oto już harfy, które cię płakały, / Zmilkły, jak orły uśpione na chmurach, / I wytracone są z kołczanów strzały, / Które duch ciskał, na złotych się piórach/ Pieśni unosząc... Z serc sypie się próchno... / Maluczko leszcze, a wichry nas zdmuchną. Oto już słowik, co wołał: «Cezara!»/ W gotyckich sklepień obłąkał się ciemnie, / Oto przedświtu budząca się mara, / Jutrzenki złote rozpala daremnie, / Oto Irydyon sny przespał złowieszcze, / A ty nie wznosisz skrzydeł? Ty śpisz jeszcze? / O zmiłuj ty się i nie daj żałować/ Tym, co umarłej oddali swe życie, / Nie daj im ducha zwątpieniem zepsować, / Ale im ukaż tę zorzę w błękicie, / Co ma, po wiekach, zajaśnieć nadzieją... / O zmiłuj ty się, bo serca nam mdleją! / ................................... Lecz wkoło była cisza. Żadne usta/ Płonącym owym nie dały odzewu. / A wielka nawa ostygła i pusta, / Podobna była umarłemu drzewu, / Na którem umilkł śpiew i ptasie szmery, / A śmierć zeń ciosa cicho deski cztery.