Konopnicka, Maria 2015-09-10 1910 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/damnata-vii-warszawa/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Maria Konopnicka zm. 1910 http://pl.wikisource.org/wiki/Damnata._Poezye/VII._Warszawa Maria Konopnicka, Damnata. Poezye, wyd. Seyfarth i Czajkowski, Lwów 1900. 0.3 Wiersz Pozytywizm Liryka VII. Warszawa text http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4525.jpg Warsaw, Juan Antonio F. Segal@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4525 Maria Konopnicka Damnata VII. Warszawa Warszawo, Warszawo, ty czerwienny grodzie! / Obrano cię niegdyś królową w narodzie. / Nie obrano ciebie dla twojej urody, / Jeno dla tej Wisły, dla tej Białej wody... / Jeno dla tej starej mazowieckiej ziemi, / Co cię kołysała szumami leśnemi... Kołysała ciebie, do snu ci śpiewała: / «Rośnij ty mi, grodzie, wysoko jak skała... / Wysoko jak skała, co w nią biją fale/ Na brzeg rzucające skrwawione korale... / Rośnij mi do słońca, daleko za chmury, / Kędy orły lecą srebrzystemi pióry»... Wiatr się górą nosi, po gałęziach chodzi, / Zorza co dziś zgasła, znowu rankiem wschodzi... / Na polanie stoi stary dąb pochyły, / Co wyrósł przed wieki z piastowej mogiły... / Na polanie stoi, drobnym liściem chwieje, / W szumach opowiada twoje dawne dzieje. Hej nie było tobie jasnej gwiazdy w niebie, / Ani jasnej doli nie było dla ciebie! / Na granicie Wawel --- na piasku Warszawa, / Nad tą modrą Wisłą świeci tęcza krwawa... / Nad tą modrą Wisłą jaskółki latają, / Gubią w wodzie piórka --- że gniazda nie mają! Ziemio, matko stara, mazowiecka niwo! / Bądźże miastu twemu chlebem swym życzliwą! / Dębie ty piastowy, pieśniarzu żałośny, / Niechże go twe szumy budzą każdej wiosny! / Siłę niechaj bierze z kłosów swojej ziemi... / Serce niechaj karmi pieśniami staremi!