Konopnicka, Maria 2015-09-10 1981 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/damnata-rok-stary/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Maria Konopnicka zm. 1910 http://pl.wikisource.org/wiki/Damnata._Poezye/Rok_stary Maria Konopnicka, Damnata. Poezye, wyd. Seyfarth i Czajkowski, Lwów 1900. 0.3 Wiersz Pozytywizm Liryka Rok stary text http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4523.jpg Winter Dream, Carlos Andrés Reyes@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4523 Maria Konopnicka Damnata Rok stary Wszystkoś nam przyniósł o roku miniony, / Co czas tej smętnej ziemi przynieść może. / Ranek twój wstawał różami spłoniony, / Twe noce miały gwiaździste zasłony, / I ciche zorze. Nad głową twoją paliło się słońce, / Lato szło w pole na zbóż grając lutni; / Miałeś skowronki nadzieją dzwoniące, / Przecież, gdyś zwinął już skrzydeł swych końce/ Odchodzim smutni. Odchodzim smutni i patrzym po niebie, / Gdzie lecisz w zmierzchy zachodu, jak ptacy, / Jakbyśmy wiosny nie wzięli od ciebie, / I głodni byli po zbóż twoich chlebie, / Po naszej pracy. I tak się skarżym i tak nam sieroco, / I takie smętne podnoszą się głosy,/ Jakby nie było w twe ranki wstać poco/ Jakbyś nie dawał cichego snu nocą, / Ni gwiazd, ni rosy. O, boś nie przyniósł tej żywej, tej wody, / Co martwe serca pobudza do bicia, / Boś nam nie przyniósł o roku, pogody, / Co w piękny owoc zamienia kwiat młody, / Siły --- ni życia! Dziś w nowe brzaski i w nowych dni zorze, / Bez uniesienia patrzymy i wiary. / I cóż --- pytamy, ten rok przynieść może/ Tym, co w swej doli rozbitej amforze, / Kwas niosą stary? Nie przeto jednak zapieram cię w pieśni, / O złota jutrznio nad ziemią żałoby! / Aleśmy słabi, znużeni, boleśni, / Ale nam duchy przetrawia rdza pleśni, / Wrastamy w groby. Niechaj więc spojrzy na nas Bóg w błękicie, / I niech przypomni, żeśmy także syny! / Niechaj nas ze snu przebudzi o świcie, / Niech piersiom serca, a sercom da życie. / A życiu --- czyny!