Konopnicka, Maria 2015-09-10 1981 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/damnata-resurexit/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Maria Konopnicka zm. 1910 http://pl.wikisource.org/wiki/Damnata._Poezye/Resurexit Maria Konopnicka, Damnata. Poezye, wyd. Seyfarth i Czajkowski, Lwów 1900. 0.3 Wiersz Pozytywizm Liryka ,,Resurexit" text http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4522.jpg Spring Pink, Yiannis Theologos Michellis@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4522 Maria Konopnicka Damnata ,,Resurexit" Niewiasta Mówili w Galilei, / Że wstanie trzeciej zorzy... / Od żalu, od nadziei, / Tak serce sobą trwoży, / Iż stoję tu chwiejąca, / Jak palma i jak trzcina, / A wiatr mnie o pierś trąca, / I głowę mi ugina... Jak łań wyszczuta z kniei, / Tak biegłam z łoża mego... / Mówili w Galilei, / Że wstanie dnia trzeciego. Zroszone moje włosy/ Wiatr z winnic oto targa. / W powietrzu słychać głosy, / To radość w nich, to skarga. Lecz w głosów tych zawiei, / Ach, nie ma, nie ma jego! / ...Mówili w Galilei, / Ze wstanie dnia trzeciego. Głos Wiosenny grom! Wiosenny grom! / Wiosenna błyskawica! / O, przyjdzie koniec waszym łzom, / Jest świata obietnica. O, przyjdzie koniec waszych trwóg, / Struchlałe wstaną kości, / I wrócą się ze swoich dróg, / Co poszli ztąd w żałości. Ten wielki, czarny, smętny grób, / On wyda z siebie życie. / Przetrzyma dobę ciężkich prób / I pęknie na rozświcie. I wyjdzie z niego blask i woń / I duch świeżości pełny, / I wniebowstępną wzniesie dłoń, / Na srebrnych chmurek wełny. I wyjdzie z niego żywa moc, / W przejasnej, skrawej bieli/ I skończy się na ziemi noc, / I dzień się zaweseli. I zmilknie płacz i zmilknie jęk, / Co w niebo z Ramy bije/ I zgłuchnie tych łańcuchów brzęk, / Co wasze cisną szyje. I wyjdzie z niego ognia wiew, / Jak wichrem świat przewieje, / Wysuszy łzy, wysuszy krew, / W pierś waszą tchnie nadzieje. I wyjdzie z niego nowy znak / Braterstwa i pogody. / I zrównoważy szalę wag, / Co ważą tu narody. I wyjdzie z niego w dół i w zwyż, / Poranne słońce złote, / I uczczon będzie, kto swój krzyż / Niósł cichy na Golgotę. I wyjdzie z niego błysk i grom, / I wstrząśnie świat ten cały... / Bo nie jest wiecznym żaden dom / Z tych, co na grobach stały. I nie jest wiecznym żaden grób, / Co w drodze życia leży. / A ten jest z niebem ziemi ślub, / A szczęśliw, kto weń wierzy!