Konopnicka, Maria 2015-09-10 1981 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/damnata-pszczelarkom-polskim/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Maria Konopnicka zm. 1910 http://pl.wikisource.org/wiki/Damnata._Poezye/Pszczelarkom_polskim Maria Konopnicka, Damnata. Poezye, wyd. Seyfarth i Czajkowski, Lwów 1900. 0.3 Wiersz Pozytywizm Liryka Pszczelarkom polskim text http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4521.jpg Midsummer_flowers_2500, Liga Eglite@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4521 Maria Konopnicka Damnata Pszczelarkom polskim Bóg dla naszego łaskaw był narodu, / I w dzieje nasze, jak wątek ich długi, / W gorżki nasz kielich życiowej dosługi / Przysączał --- choć kroplę miodu. Owej kruszwickiej sadyby i chaty / Nie strzegły mury, ni wały dokoła, / Ale na grzędzie pachniały tam kwiaty, / I złota brzęczała pszczoła. Miodem wznoszono rozgłośne toasty, / Na które odzew dwa morza dać miały, / Gdy białe orły skrzydłami powiały, / A na tron wstąpiły Piasty. Miód pijał Chrobry, gdy Niemca bił wroga, / Miodem się krzepił lud cały wśród boju. / A kiedy tęcza zabłysła pokoju, / Szły białe woski dla Boga. Miodem swe serce król chłopków weselił, / Kiedy spojrzawszy na polskich niw łany,/ Z goryczą widział jak kraj się rozdzielił, / Na lud krzywdzony --- i pany. A gdy się bratnie złączyły narody / W imię miłości, ojczyzny i wiary, / Litewski lipiec zaszumiał tam stary, / I białe kowieńskie miody. Miód pił Batory, pił i Jan z Tarnowa, / Pił go pod Wiedniem bohater Jan Trzeci. / I była Polska po tym miodzie zdrowa / Przez pasmo długich stuleci. Dziś ul ojczysty obsiadły szerszenie, / Kwiatów mniej coraz, i te kwitną smutnie, / A pszczół lechickich dobytek i mienie / Zjadają obce nam trutnie. Lecz Bóg i teraz łaskaw na nas przecie / I dla pociechy, dla życia osłody, / Garść dzielnych ludzi zostawił na świecie, / Co garną z niw polskich miody. Dalej, a dalej, a naprzód do mety! / Stoicie w progu pięknego zawodu. / W gorżki zdrój życia, niech dłoń nam kobiety / Przysączy --- choć kroplę miodu!