Konopnicka, Maria 2015-09-10 1981 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/damnata-po-grudce-ziemi/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Maria Konopnicka zm. 1910 http://pl.wikisource.org/wiki/Damnata._Poezye/Po_grudce_ziemi Maria Konopnicka, Damnata. Poezye, wyd. Seyfarth i Czajkowski, Lwów 1900. 0.3 Wiersz Pozytywizm Liryka Po grudce ziemi text http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4517.jpg mystery, Małgorzata Gaudysińska@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4517 Maria Konopnicka Damnata Po grudce ziemi Gdy sądy Boże, jak wichry, powstały, / By kości nasze rozmiatać po świecie, / Sierocy sztandar wielkości i chwały/ Bóg oddał w ręce poecie. Wziął go wieszcz, w blaskach słonecznych rozwinął, / Jako ofiary i nadziei znamię, / Ściągnął nad ludem potężne swe ramię/ I jak wódz --- na duchy skinął. Poczuł się w sobie hufiec rozproszony/ Po krwawych ziemi całej polach bitwy; / Pieśń się zerwała nad łany Koron, / Nad puszcze sinej w mgłach Litwy. I w serce ludu szukając oddźwięku, / Wiązała w klęskach potargane struny, / Nawykłe zdawna do klątwy, bez jęku, / Kiedy w nie biły pioruny. Długośmy byli jak lutnia strzaskann, / Niezdolna wydać nic więcej, prócz zgrzytu, / Na której wichry od rana do rana/ Targały ciszę błękitu. Długo my byli jak trup porzucony, / Co się nocami przebudza cichemi/ I idzie, bladym upiorem wskrzeszony, / By ssać krew własnej swej zemi. Aż tknięci słowem nieśmiertelnem mistrza, / Hymn my ofiary podnieśli z mogiły... / Odtąd harmonia wciąż czystsza i czystsza/ Wzmaga nam ducha i siły. Wieszcz wskrzesił serce narodu, mdlejące/ W marnych wysiłkach śmiertelnej rozpaczy. / On dla rozbitów, dla nędznych tułaczy, / Był --- jako ziemia i słońce. On z pieśni swojej uczynił ognisko/ Obozu duchów, przy którem się grzeje/ Naród zmartwiały, nim zorza zadnieje, / Bóg wie... daleko czy blizko. Pn z pieśni swojej uczynił nam hasło, / Po którem, bracia, na duchów strażnicy/ Poznać się możem, nad ziemią zagasłą/ W martwej zwątpienia ciemnicy. On nam z niej słowa uczynił pacierza, / Hymn narodowy nadziei i wiary,/ Puhar krzepiący i arkę przymierza, / Co strzeże duchów ofiary. Jak zawołanie wspólnego nam rodu, / Pieśń jego poszła po całej tej ziemi/ I była chlebem wśród suszy i głodu, / Zdrojami była żywemi. A budząc sennych z długiego uśpienia, / Jak blask poranny, co bije wskróś powiek, / Dla zbrodni --- była okrzykiem sumienia, / Dla słabych --- hasłem: tyś człowiek! Drżący ją starzec powtarzał o świcie, / Patrząc w słoneczność wschodzącej jutrzenki; / Dusza młodzieńcza swój zapał i życie/ Z jednej czerpała piosenki. Pieśń ta uwiła królewski dyadem, / W którym, łez naszych zabłysły kropelki/ Nad czołem dumnem, spokojnem, choć bladem, / Kobiety-obywatelki. I zarzuciła płaszcz drogi, utkany/ Z żywej, tajemnych uczuć naszych przędzy, / Na ziemię ojców, na krwawe jej rany/ Na nagość i wstyd jej nędzy. Gdy biła w skrzydła anielskie nad ludem/ Nawet bluźnierca uginał kolana, / A w oku jego wzbierała jak cudem/ Łza wrząca, dawno nieznana. O bracia moi! ja wam nie uczynię/ Krzywdy, wołając o pomnik Adama! / Wiem, że ta ziemia poruszy się sama/ I wyda z siebie świątynię. Wiem, że się zwiną puszcze starej Litwy/ Na wieniec godny śpiewaka swojego, / Wiem, że z ich szumem, jak z głosem modlitwy/ Rzeki do morza pobiegą. Wiem, że zniesiemy rękami własnemi, / Z nad brzegów Niemna i z równin Korony, / Choćby po grudce ojczystych pól ziemi/ Temu, co czuł za miliony!