Konopnicka, Maria 2015-09-10 1981 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/damnata-na-smierc-j-j-kraszewskiego/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Maria Konopnicka zm. 1910 http://pl.wikisource.org/wiki/Damnata._Poezye/Na_%C5%9Bmier%C4%87_J._I._Kraszewskiego Maria Konopnicka, Damnata. Poezye, wyd. Seyfarth i Czajkowski, Lwów 1900. 0.3 Wiersz Pozytywizm Liryka Na śmierć J.J. Kraszewskiego text http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4512.jpg Candle night, Ishikawa Ken@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4512 Maria Konopnicka Damnata Na śmierć J.J. Kraszewskiego Rozjęczał się, rozkołysał na Wawelu spiż... / Do ćmy krzyżów przybył jeszcze jeden czarny krzyż. / Jeszcze jeden wzniósł ramiona nad smętną dziedziną, / Gdzie mniej coraz blasków słońca, a chmury wciąż płyną. Z dróg tułaczych, z krwawych ścieżek oto wraca już/ Ten, co z nami brał w pierś gromy wszystkich naszych burz. / Wraca oto uciszony oną wielką ciszą, / Których duchy praojcowe synów swych kołyszą. Już otarty z jego czoła bożych rabów znój, / Dobiegł mety biegu swego, przebojował bój, / Przebojował dnie młodości i swe zeszłe lata, / Została mu domowina, ta dębowa chata... W cudzej stronie ją ciosano, z cudzych, zimnych drew, / Na sen w niej go nie utulił miły, bratni śpiew... / Na pierś brakło grudki ziemi z rodzinnej krainy, / Nie żegnał go brzeg wiślany, nie żegnał step siny. Wichrem pomsty go pędziła obca, twarda dłoń, / Jako Syn Człowieczy, nie miał, gdzieby złożył skroń... / Dziś powraca po swą schedę do tej matki ziemi, / Co obdziela dzieci swoje grobami cichemi. Opłakaneż to dziedzictwo, opłakany dział! / Wyleciały ptaki młode, nakształt złotych strzał, / Wyleciały z gniazda w słońce, ponad czarne chmury, / A wróciły z krwawą piersią, z złamanemi pióry. Oj! ty ziemio, ty sieroto, przebogata w kir! / Pękły struny szczerozłote twoich srebrnych lir, / Pękły serca, które tobie śpiewały i biły, / Ludzie w tobie pomaleli, porosły mogiły! O! ty ziemio, o, ty wdowo, przebogata w łzy! / Wskroś twych łanów i kurhanów idą sine mgły, / We mgłach płyną duchy smętne i duchy tułacze, / Wiatr niedoli je pogania, i jęczy i płacze... A z czemże my wyjdziem, bracia, na swej ziemi próg, / Witać tego, co nam wraca z tak dalekich dróg? / Jak uczcimy, jak przyjmiemy Starej Baśni piewcę, / Karmiciela myśli naszych, uczuć naszych siewcę? Nie rozkwitły wiosną kwiaty wpośród czarnych pól, / Pieśń zgłuszyły jęki dzwonów i zadławił ból... / W ciszy stoim wobec ducha, co idzie z tej trumny, / My --- pochodnie zagaszone, strzaskane kolumny. O! zaszumcie, gęste bory, w pogrzebowy chór, / O! zapłaczcie, rzeki płaczki, co pijecie z chmur,/ O! posypcie łzami, rosy, na ojczyste groby, / O! ściśnijcie wy się, dłonie, w tym domu żałoby! / ................................... Rozjęczał się, rozkołysał na Wawelu spiż... / W ziemi grobów przybył jeszcze jeden czarny krzyż, / Jeszcze jeden wzniósł ramiona nad smętną krainą, / Gdzie mniej coraz blasków słońca, a chmury wciąż płyną!