Konopnicka, Maria 2015-09-10 1981 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/konopnicka-damnata-na-rozstaju pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Maria Konopnicka zm. 1910 http://pl.wikisource.org/wiki/Damnata._Poezye/Na_dzie%C5%84_Zmartwychwstania Maria Konopnicka, Damnata. Poezye, wyd. Seyfarth i Czajkowski, Lwów 1900. Wiersz Pozytywizm Liryka text 0.3 Na rozstaju http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4511.jpg Night rain 2, Vladimir Agafonkin@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4511 Maria Konopnicka Damnata Na rozstaju ............................................. Nie tego żal mi, com straciła w drodze, / Lecz żal mi tego, czegom nie posiadła. / A kiedy cicha w kraj zmierzchów odchodzę, / Więcej mnie smęcą ulotne widziadła/ Szczęścia, co nigdy mojemi nie były, / Niż zostawione za sobą mogiły. Bo dusza moja w swym wzlocie i pędzie/ W przyszłość podana jest skrzydłami obu, / I nie ku temu tchnie, co jest, lecz będzie, / I nie chce płaczką żadnego być grobu, / A choć minionych rzeczy jest pamiętną, / Jutrzenne nosi i wschodowe piętno. I nieraz bywa zadumana w sobie/ O świetle gwiazd tych, co się jeszcze ziemi/ Nie tknęły, ani na smętnym tym globie/ Odbiły swemi strzałami złotemi... / I myśli, co też gwiazdy te oświecą, / Gdy wieki miną, a blaski dolecą? I o tych żniwach duma, o tych plonach, / Których siewacze za pługiem upadli, / I nigdy na swych ojczystych zagonach/ Nie zbiorą chleba, i leżą wybladli, / Z oczyma, które im wyjadła rosa, / A nie zobaczą z swych siewów --- ni kłosa. I o tych grodach, co będą dźwignięte/ Z głazów łamanych dziś, pod ziemią twardą; / I słyszy owe oskardy wyklęte, / Owe kilofy walczące z pogardą, / Co dobywają fundament budowy, / Gdzie budowniczy nie skłoni swej głowy. Ach, i o pieśni słowiczej, co wiosną/ Nie utuliła mnie w ciszy i w cieniu; / O ustach, które pieszczotą miłosną/ Nie tknęły moich, i o tem pragnieniu, / Które ugasić mogła kropla rosy, / A i tej nawet nie dały niebiosy!