Konopnicka, Maria 2015-09-10 1981 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/damnata-na-dzien-zmartwychwstania/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Maria Konopnicka zm. 1910 http://pl.wikisource.org/wiki/Damnata._Poezye/Na_dzie%C5%84_Zmartwychwstania Maria Konopnicka, Damnata. Poezye, wyd. Seyfarth i Czajkowski, Lwów 1900. Wiersz Pozytywizm Liryka text 0.3 Na dzień Zmartwychwstania text http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4509.jpg moon, wonderferret@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4509 Maria Konopnicka Damnata Na dzień Zmartwychwstania Zawcześnie dla nas zmartwychwstałeś Panie! / Bo nam to trzecie nie wzeszło zaranie, / Co ponad groby jutrzenki rozściela; / A jest żywota hasłem i wesela. Jeszcze nas zewsząd otacza noc głucha, / Całun nam więzi i ciała i ducha, / A przy tej czarnej mogilnej pieczarze, / Snu wiekowego strzegąc --- stoją straże. Tyś nam ich jeszcze nie przeraził Chryste, / Powracający, jak słońce ogniste, / Jeszcze orężem o pierś naszą wsparty, / Wróg niespokojne odprawia tu warty. Zawcześnie dla nas zmartwychwstałeś Boże! / Bo nam nie błysły cudowne te zorze, / Co wysrebrzają grobowe kamienie, / I umęczonym piersiom dają tchnienie. Jeszcze się dźwignąć nie może ta głowa, / Którą nam gałęź zraniła cierniowa; / Jeszcze do życia nie wznoszą się ręce, / Przebite gwoźdźmi w krzyżowej swej męce. Jeszcze się w gwiazdy nie błysły nam rany, / Jeszcze się krwawi grzbiet srodze smagany, / A twarz z ślin wzgardy obeschnąć nie może... / Zawcześnie dla nas zmartwychwstałeś Boże! Nad polem naszem słoneczna tarcz złota, / Którą zczerniałą widziała Golgota, / Dotąd nam stoi w wiekowym zaćmieniu, / Dotąd czuć ziemię w przestrachu i drżeniu. Nad polem naszem czerwone miesiące, / Na chmurach leżą, jak sierpy krwawiące, / A po mogiłach, co jęczą w żałości, / Zdawna umarłe ruszają się kości. Pod błękitami, wśród tego zaćmienia / Braterstwa ludów i ludów sumienia, / Tkwi jeszcze krzyż nasz i ziemię przeraża / Cieniem owego krwawego cmentarza... Jeszcze nad nami urąga się tłuszcza, / Jeszcze nas Bóg nasz i Ojciec opuszcza / I krzyk zwątpienia słychać i wołanie: / Zawcześnie dla nas zmartwychwstałeś Panie! W pragnieniu ducha trucizną pojeni, / Z sercem, co za cel służyło ościeni,/ Krwi oddajemy i życia ostatek, / Wśród jęku ziemi i synów i matek. A tam o szatę naszą całodzianą/ Los skrwawionemi dłońmi pomiotano/ I rozdzielono to, co było bliźnie, / I co się jednem czuło w tej ojczyźnie. O to się jeszcze targ sprośny odbywa, / Dłoń krzywdzicieli wyciąga się chciwa, / Temu po morze i temu po morze... / Zawcześnie dla nas zmartwychwstałeś Boże! Jeszcze nie zeszli ci jaśni, ci biali, / Których dłoń głaz nam grobowy odwali, / Jeszcze nie zeszedł do naszej ciemnicy/ Duch, który bije jak grom błyskawicy. Noc przeminęła, i ciężka, i długa, / I dzień mogilny przeszedł i noc druga... / I znowu ranek i znów wielkie cienie, / A nas jutrzenne nie budzą promienie! I smutno wkoło --- i ziemia bez ducha/ Tchów wskrzeszających pożąda, a słucha, / Kiedyż się słońcem wyzłocą otchłanie?.../ Zawcześnie dla nas zmartwychwstałeś Panie!