Konopnicka, Maria 2015-09-10 1981 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/damnata-lirnikowi-na-via-montebello/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Maria Konopnicka zm. 1910 http://pl.wikisource.org/wiki/Damnata._Poezye/Lirnikowi_na_Via_Montebello Maria Konopnicka, Damnata. Poezye, wyd. Seyfarth i Czajkowski, Lwów 1900. Wiersz Pozytywizm Liryka text 0.3 Lirnikowi na ,,via Montebello" text http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4507.jpg Empty road, Susanne Nilsson@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4507 Maria Konopnicka Damnata Lirnikowi na ,,via Montebello" ,,W ogniach jesteś świętych --- idź i świeć". (Z listu T. L.) Słowy mnie swemi namaścił zdaleka, / Jakoby święte wylawszy oliwy/ Na czoło moje, ten pieśniarz, co czeka/ Oparty o swój kij pątniczy, krzywy, / Aż łódź tułacza odbije się z brzega, / Do ostatniego, cichego noclega. A sam, pośpieszny będąc w drogi one, / Patrzył komuby swą lirę zostawił, / I pieśni, jako gołębie uśpione... / A zaś mnie jasną ręką błogosławił, / I rzucił na mnie przebłogie swe blaski, / I zdał dziedzictwo miłości i łaski. Słowy mnie swemi namaścił do pieśni, / I struny zładził na sercu mem drżącem, / Jako ci ślepce, co chodzą boleśni/ Po sinym stepie, po polu grającem/ Od ech, a ręce na srebrnych piołunach/ Nad mogiłami kładą, jak na strunach. Aż one zioła gorzkie i żałosne/ Złotą się gędźbą rozbrzęczą po stepie, / I poczną wróżyć kurhanom tym wiosnę, / I szum obudzą w wyschniętym czerepie, / I kość obwieją na stepie spróchniałą/ Echem, co niegdyś na szpiku jej grało. Jako na skałach siedzący orłowie, / Wypatrzył lot mój pierzchliwy i niski, / I tchu mi dostał, i mocy w swem słowie, / I sam się mienić począł w różne błyski, / By mnie nauczył, jak z piersi snuć zorze, / I wielkie światła jutrzenne a boże. I pióra zjeżył siwe, i pod pióry/ Piersi pokazał zczerniałe i krwawe, / A zaś się lotem wyniósł, i wskroś chmury/ Przebił na wielką świetlistą kurzawę, / I uczył brać się do słońca od ziemi, / Bez jęku, skrzydły bijący krwawemi. I rzekł mi: «W ogniach świętych jesteś oto --- / Idź, a świeć, bym się na ciebie nie żalił»/ I dziwną ducha swojego robotą, / W jasny mnie płomień objął i zapalił. / I wiem, że już mi w ogniach onych chodzić, / I żyć płomieniem --- i płomienie rodzić. A nie z rozkoszy próżnej, ni z uciechy/ To gorejące wzięłam namaszczenie:/ Bo rzadkie w pieśni ziemi tej uśmiechy, / A ciężą na niej popioły i cienie/ Rzeczy pomarłych, a praca to sroga/ Śpiewać, gdy w piersiach jest ucisk i trwoga... Ale mi czynić trzeba, co duch zdarzy, / A iść za głośnym od mogił podmuchem/ Ku jutrzni onej, co na dzień się żarzy, / I za tym wielkim, żórawim łańcuchem/ Pióreczkiem lecieć porwanem od ziemi, / Z piosenką cichą i łzami srebrnemi...