Konopnicka, Maria 2015-09-10 1981 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/damnata-groby-nasze/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Maria Konopnicka zm. 1910 Maria Konopnicka, Damnata. Poezye, wyd. Seyfarth i Czajkowski, Lwów 1900. Wiersz Pozytywizm Liryka text 0.3 Groby nasze text http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4499.jpg 21839-fix, pilar311@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4499 Maria Konopnicka Damnata Groby nasze ......................................../ ,,Lecz błagam, niechaj żywi nie tracą nadziei".Słowacki. Groby wy nasze, ojczyste groby, / Wy życia pełne mogiły! / Wy nie ołtarzem próżnej żałoby, / Lecz twierdzą siły. Nie z jękiem marnym, nie z westchnieniami/ Nie z pustym echem pacierzy, / Ale z płonącem sercem przed wami/ Stać nam należy. Bo zakładniki wyście przed niebem, / Które Bóg wybrał wśród gminu, / Że się znów kiedyś przełamiem chlebem/ Pieśni i czynu. I na dalekich tułaczych drogach/ Sypał nam Pan te kurhany, / By pielgrzym tęskny na cudzych progach/ Miał znak podany. Bo jak drużyna chrobra zwycięża, / Gdy sztandar wzlata jej ptakiem, / Tak pogrobowiec rośnie na męża, / Pod mogił znakiem. I tak przyjmuje ziemia ta czarna/ One popioły a kości, / Jako złotego posiewu ziarna, / Na plon przyszłości. Więc choć jest teraz jako step nagi, / Zamarła z końca do końca, / Niechaj nie tracą żywi odwagi, / Czekając słońca. Im noc trwa dłużej, tem bliższe słońce, / Tem bliższe błogie zaranie... / Z grobów się ozwie lutnia dźwięcząca, / Żywa pieśń wstanie. I od mogiły aż do mogiły/ Przeleci jako płomienie, / I zbudzi w grobach drzemiące siły, / Rozproszy cienie. I jako sztandar ziemią powieje, / I zbudzi serca do bicia... / Niechaj więc żywi mają nadzieję, / Niech strzegą --- życia! ..................................../ .................................... Po zeschłym liściu wiatr cichy trąca, / Smętne się echa niosą... / A ja na grobach --- brzoza płacząca, / A łzy mi lecą rosą...