Konopnicka, Maria 2015-09-10 1981 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/damnata-ergo-erravi/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Maria Konopnicka zm. 1910 http://pl.wikisource.org/wiki/Damnata._Poezye/Ergo_erravi Maria Konopnicka, Damnata. Poezye, wyd. Seyfarth i Czajkowski, Lwów 1900. Wiersz Pozytywizm Liryka text 0.3 ,,Ergo erravi" text http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4498.jpg Night photography, ©Mike Photo Art@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4498 Maria Konopnicka Damnata ,,Ergo erravi" Więc się myliłam, że w ziemi tej bije/ Serce, pod ciężkim mogilnym kamieniem... / Więc się myliłam ufając, że żyje/ To, co wy zwiecie wspomnieniem! / Dziś, gdy na światło podnoszę źrenice, / Wstyd jakiś wielki oblicze mi krwawi... / Więc nic? Więc tylko popiołów dziedzice? / --- Ergo erravi? Grobowy kamień, choć twardo pierś tłoczy, / Przecież go Łazarz podźwignął z mogiły, / I gdy wskrzeszenia głos zabrzmiał proroczy, / Wstał pełen siły. / I tobie głos ten rozbrzmiewał o świcie, / A dotąd całun śmiertelny cię dławi... / Więc już wygasło, Łazarzu, twe życie? / --- Ergo erravi? Wierzyłam w ciebie, jak czciciel w swe bogi, / I pieśni tobie składałam ofiarę, / Tyś mi i w grobie był żywy i drogi... / Dziś --- tracę wiarę./ Martwoty ducha obeszły cię pleśnie, / Rdza pierś twą zjada i serce ci trawi... / Więc próżne były ofiary i pieśnie? / --- Ergo erravi? Ileż to razy czekałam wśród nocy/ Drgnięcia tej ziemi, co łono twe kryje. / Ileż się razy zrywałam z niemocy, / Z okrzykiem: żyje! / Lecz ranek płoszył nadzieje zwodnicze, / Jak płoszy jastrząb drużynę żurawi, / I znów w zwątpieniu godziny me liczę... / --- Ergo erravi? Po pustym polu, bywało, wiatr wionie, / Pomiecie liściem uwiędłem i suchem, / A ja ze łzami wyciągam już dłonie/ Za twoim duchem... / Lecz wiatr opada na skiby te czarne, / A żaden duch się z mogiły nie jawi, / I znowu cisza i zimno cmentarne... / --- Ergo erravi? Z Chrystusem ciebie równali prorocy, / A jam z tych była, co wstali przed słońcem, / By końca wielkiej doczekać się nocy/ Z sercem bijącem... / Lecz noc odlata na czarnych piór puchu, / I wschód w jutrzenkach różanych się pławi, / A w grobie twoim ni głosu, ni ruchu... / Ergo erravi?...