Konopnicka, Maria 2015-09-10 1981 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/damnata-braciom-czechom/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Maria Konopnicka zm. 1910 Maria Konopnicka, Damnata. Poezye, wyd. Seyfarth i Czajkowski, Lwów 1900. http://pl.wikisource.org/wiki/Damnata._Poezye/Braciom_Czechom Wiersz Pozytywizm Liryka text 0.3 Braciom Czechom text http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4497.jpg Night Walk, Thanasis Anastasiou@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4497 Maria Konopnicka Damnata Braciom Czechom Wielkim jest naród ten, w pośród którego/ Duch wiecznie żywy przebywa, / A ziemia, którą synowie jej strzegą/ Nazwana będzie szczęśliwa. Wy ducha tego zbudzili, Czechowie, / Gdy w sen zapadał głęboki, / Wy byt narodu oparli na słowie, / Jako na zrębie opoki. Gdy blasków słońca zabrakło tej ziemi, / Co was zrodziła w boleści, / Wy ją ogrzali piersiami własnemi, / Wy ją wrócili do cześci! Więc Was pozdrawiam, ja, dziecię krainy, / Która nam równie jest drogą, / Choć jej w niedoli, i córki i syny/ Nic dziś, prócz łez, dać nie mogą. Był czas, nim słońce nad nami zagasło, / Że w całej naszej ziemicy/ Rwały się orły do lotu, na hasło/ Bogarodzicy Dziewicy. Od was my mieli tę pieśń uskrzydloną, / Której potęga i siła, / Nad naszą Litwą, nad naszą Koroną, / Sztandar zwycięztwa nosiła. Więc przez to hasło, co chrobrych rycerzy/ Krzepiło w chłodzie i głodzie, / Przez tę moc ducha, co ufa i mierzy, / Bądź pozdrowiony, Narodzie! Idzie czas, w którym nie ramię olbrzyma, / Lecz żywych duchów potęga/ Będzie tą siłą, co ludy utrzyma, / Bratne plemiona posprzęga. Idzie czas, w którym wśród burz i zawiei, / Nim świt zwycięży noc mroczną, / Po jednej wierze, i jednej nadziei/ Ludy poznawać się poczną. Dziś, kiedy dłonie z gorącem uściskiem, / Jak bracia podajem sobie, / Gdy nam tak wiele jest wspólnem i bliskiem, / W miłości, w pracy, w żałobie, --- Przed trybunałem najwyższym stuleci, / Genjusze obu narodów/ Zanoszą skargę, co w błękit gdzieś leci, / Do nowych świtów i wschodów. Krwią my związani braterstwa i ducha, / W wspólnej nadziei i wierze, / Jako ogniwa jednego łańcucha, / Zawrzyjmy z sobą przymierze. I pójdźmy razem, gdzie czeka nas droga, / Na której ludy przyszłości, / Nic nie żądają od dziejów i Boga, / Prócz jednej --- sprawiedliwości.