Konopnicka, Maria 2015-09-10 1981 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/damnata-bohdanowi-zaleskiemu/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Maria Konopnicka zm. 1910 Maria Konopnicka, Damnata. Poezye, wyd. Seyfarth i Czajkowski, Lwów 1900. http://pl.wikisource.org/wiki/Damnata._Poezye/Bohdanowi_Zaleskiemu Wiersz Pozytywizm Liryka Bohdanowi Zaleskiemu text 0.3 https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6776.jpg Portret Józefa Bohdana Zaleskiego, autor nieznany, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6776 Maria Konopnicka Damnata Bohdanowi Zaleskiemu Ojcze! Słyszycie jak Ukraina/ Huka, a klaszcze, a woła syna? / Jak ohukują głosem kurhany: / --- A gdzie nasz śpiewak? A gdzie wybrany? Czym mu nie dała nad stepem mocy? / Ciszy w poranek, harf srebrnych w nocy? / Czym nie karmiła kwieciem, a mlekiem? / I starej sławy echem dalekiem? Czylim nie przędła z blasków miesiąca/ Strun, w które dumka serdeczna trąca? / Czylim nie tchnęła w teorban ducha? / Czy Dniepr mój siny pieśni nie słucha? Rusałkiż moje nie dosyć wdzięczne? / Nie dość-że ciche noce miesięczne? / Nie dość-że złota słomiana strzecha, / Czy brakło w stepie na rozhuk echa? Cóż to, że wzgardził swobodą naszą? / Ej, czary ty mu zadałaś, Laszo! / Ty mi uniosłaś na łzy, gorycze, / Prześpiewne ptaszę moje słowicze! Ej, czary ty mu zadałaś! Oto/ Gwiazdy mi mdleją długą tęsknotą, / Za owych dumek i szumu rojem, / Co się w powietrzu goniły mojem. Pod Iwanową step buja głuchy, / Po nocach tęsknią praojców duchy, / A bezdziedziczna i zapomniana, / Rdzawieje we łzach geśla Bojana. Roś i Rosowa milkną, ej, głuchną! / Z hetmańskich mogił sypie się próchno, / A nie masz, nie ma rozbudzić komu/ Życia w sierocym i pustym domu! Gdzież to mój śpiewak?»/ ...Ojcze słyszycie?/ Uderzcie w struny! Tchnijcie w nasz życie, / Niechaj «podzwonim» słabi i mali, / Ku wielkim ojcom w szable ze stali! Pomiędzy zmierzchem naszym a świtem, / «Most kalinowy» rzućcie błękitem, / I niechaj po nim kroki grzmiącemi, / Do obiecanej lud wejdzie ziemi! Na Ukrainie i na Koronie, / Jako na strunach połóżcie dłonie, / Niech burzą duchów zagrzmi pieśń nowa, / Aż jej dwa morza podadzą słowa. Grzmijcie nam w struny śpiew Tyrteusza, / Co martwym wskrzesza, co zimnych wzrusza, / Niechaj poczuje naród, że jeszcze/ Wiodą go w chwałę lutnie i wieszcze.