Konopnicka, Maria 2014-07-30 1981 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/chrystus-i-dzieci pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Maria Konopnicka zm. 1910 Maria Konopnicka, Poezje dla dziecie, część druga dla dzieci do lat 10, wyd. M. Arctwa, Warszawa 1922. http://pl.wikisource.org/wiki/Chrystus_i_dzieci Wiersz Pozytywizm Liryka Chrystus i dzieci text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/2689184078_298ebdc51a_o.jpg Randi Hausken , Flower meadow - 2, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3452 Maria Konopnicka Chrystus i dzieci Siadł w szczerem polu Chrystus Pan, / A przy nim orszak bosy: / Dziateczki, co na zżęty łan/ Szły z miasta zbierać kłosy. Cisną się usta do nóg Mu/ Drobniuchnej tej czeladzi, / A Chrystus spuścił jasną dłoń, / I główki dziatwy gładzi. --- Rośnijcie --- rzecze --- ojcom swym/ I matkom na pociechę... / I jako słońce chaty swej, / Wyzłoćcie niską strzechę! --- / A co pogładzi jasny włos, / To gwiazdy mu dokoła/ Sypią się, nakształt złotych ros, / Na pochylone czoła. Lecz wpośród dzieci była tam/ Sierotka jedna mała, / I słysząc to, co Chrystus rzekł, / W te słowa się ozwała: --- A ja nie będę, Panie, rość, / Bo na co to i komu? / Ojca, ni matki nie mam już, / A także nie mam domu. --- Lecz Chrystus rzekł: --- Zaprawdę wam/ Powiadam, moje dziatki: / Nie jest sierotą żadne z was, / Choć nie ma ojca, matki. Bo ojcem mu jest niebios Pan, / A matką ziemia miła, / Co go zbożami swoich pól, / Jak mlekiem wykarmiła. / A domem mu jest cały świat/ Bez granic i bez końca, / Gdzie tylko sięgnie jego myśl, / Jak złota strzała słońca. A polne kwiaty --- te są mu/ Siostry i bracia mili, / A przyjacielem jest mu ptak, / Co na gałązce kwili... A towarzyszem jest mu zdrój, / Co idzie aż do morza, / A przewodnikiem w domu tym/ Ta jasna, młoda zorza. Dla nich wam w siły, w cnotę rość, / Dla nich być chlubą trzeba, / Bo każdy z was tu synem jest/ Tej ziemi --- tego nieba!