<utwor><rdf:RDF xmlns:rdf="http://www.w3.org/1999/02/22-rdf-syntax-ns#">
<rdf:Description rdf:about="http://redakcja.wolnelektury.pl/documents/book/kochowski-psalmodia-polska-psalm-xxvii/">
    <dc:creator xml:lang="pl" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">Kochowski, Wespazjan Hieronim</dc:creator>
    <dc:title xml:lang="pl" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">Psalm XXVII</dc:title>
    <dc:contributor.editor xml:lang="pl" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">Sekuła, Aleksandra</dc:contributor.editor>
<dc:contributor.technical_editor xml:lang="pl" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">Kotwica, Wojciech</dc:contributor.technical_editor>
    <dc:identifier.url xml:lang="pl" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/psalmodia-polska-psalm-xxvii/</dc:identifier.url>
    <dc:date xml:lang="pl" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">2015-08-07</dc:date>
    <dc:date.pd xml:lang="pl" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">1771</dc:date.pd>
    <dc:description xml:lang="pl" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.</dc:description>
    <dc:format xml:lang="pl" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">xml</dc:format>
    <dc:language xml:lang="pl" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">pol</dc:language>
    <dc:type xml:lang="pl" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">text</dc:type>
    <dc:publisher xml:lang="pl" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">Fundacja Nowoczesna Polska</dc:publisher>
    <dc:rights xml:lang="pl" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">Domena publiczna - Wespazjan Kochowski zm. 1700</dc:rights>
    <dc:source xml:lang="pl" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">Wespazjan Hieronim Kochowski, Trybut należyty wdzięczności wszystkiego dobrego dawcy Panu i Bogu, albo Psalmodya polska za dobrodziejstwa Boskie dziękująca, przez jednę najlichszą kreaturę roku pańs. 1693 napisana, a do druku podana roku pańs. 1695; wyd. Kazimierza Józefa Turowskiego, nakł. Wydawnictwa Biblioteki Polskiej, Kraków 1859.</dc:source>
    <dc:source.URL xml:lang="pl" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">http://pl.wikisource.org/wiki/Psalmodia_polska/Psalm_XXVII</dc:source.URL>
    <dc:subject.period xml:lang="pl" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">Barok</dc:subject.period>
    <dc:subject.type xml:lang="pl" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">Liryka</dc:subject.type>
    <dc:subject.genre xml:lang="pl" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">Psalm</dc:subject.genre>

<dc:relation.coverImage.url xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4647.jpg</dc:relation.coverImage.url>
<dc:relation.coverImage.attribution xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">two-lane road, Robert Couse-Baker@Flickr, CC BY 2.0</dc:relation.coverImage.attribution>
<dc:relation.coverImage.source xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4647</dc:relation.coverImage.source>
</rdf:Description></rdf:RDF>
<opowiadanie>

<autor_utworu>Wespazjan Kochowski</autor_utworu>

<dzielo_nadrzedne>Psalmodia polska</dzielo_nadrzedne>

<nazwa_utworu>Psalm XXVII</nazwa_utworu>


<motto><akap><slowo_obce>Dixi custodiam vias meas<pe><slowo_obce>Dixi custodiam vias meas</slowo_obce> (łac.) --- Rzekłem: ,,Będę pilnował dróg moich"; <tytul_dziela>Psalm</tytul_dziela> 39.</pe>.</slowo_obce></akap></motto><motto_podpis><tytul_dziela>Psalm</tytul_dziela> 38<pe><slowo_obce>Psalm 38</slowo_obce> --- w dzisiejszej numeracji np. wg. <tytul_dziela>Biblii Tysiąclecia</tytul_dziela>: <tytul_dziela>Psalm</tytul_dziela> 39.</pe></motto_podpis>


<srodtytul>Na rewolucje państw w klimakterykach</srodtytul>

<akap>Rzekłem: będę strzegł dróg od wieku przeznaczonych, abym nie zgrzeszył językiem, pytając się o sekretach<pe><slowo_obce>pytając się o sekretach</slowo_obce> (daw.) --- dziś z B.: pytając się o sekrety.</pe> nieba.</akap>

<akap>Założę straż ustom moim i na wargach położę palec, aby nie ważyły pytać: długo jeszcze ten świat postoi?</akap>

<akap>Nie ludzka rzecz w tę głębinę z myślą zachodzić: albo w niezbadane rozumowi ciekawości wdawać się.</akap>

<akap><begin id="b1602453183771-2018096012"/><motyw id="m1602453183771-2018096012">Historia, Religia, Zabobony</motyw>Bowiem skrytości te zatajone ludziom; a wiadomość przyszłych rzeczy zostawił sobie Ojciec niebieski.</akap>

<akap>Wyroki królestw w górnym konsystorzu<pe><slowo_obce>górny konsystorz</slowo_obce> --- tu: sąd niebieski (w niebie).</pe> głęboko utajone zostają: a jakiego losu państwom spodziewać się, nikt nie zgadnie, aż fata<pe><slowo_obce>fata</slowo_obce> (daw.) --- losy.</pe> kostkę urzucą<pe><slowo_obce>urzucić</slowo_obce> --- wyrzucić; rzucić.</pe>.</akap>

<akap>Niech się darmo tą dwornością nie uwodzi serce, bo jeżeli człowiek szczególny sam końca swego nie wie; dopieroż jako lichy idiota ma dociec naznaczonego periodu<pe><slowo_obce>period</slowo_obce> (z łac.) --- okres.</pe>.</akap>

<akap>Boś Ty Panie zakrył to od mędrców: jednak inszym sposobem objawiłeś maluśkim niedościgłe opatrzności Swojej sekreta.</akap>

<akap>Darmo się o tem u etruskich augurów<pe><slowo_obce>augur</slowo_obce> --- tu: wieszcz, wróżbiarz; w staroż. Rzymie kapłan i wróżbita zajmujący się odczytywaniem wróżb z lotu ptaków drapieżnych. </pe> badać; ani tego chaldejscy minucjarze<pe><slowo_obce>minucjarz</slowo_obce> (starop.) --- układający kalendarze, tj. <wyroznienie>minucje</wyroznienie>; astronom, astrolog.</pe> nie zgadną.</akap>

<akap>Oto Pan rozpostarł państw upadnionych<pe><slowo_obce>upadniony</slowo_obce> (daw. forma) --- dziś: upadły (ten, który upadł).</pe> regestra<pe><slowo_obce>regestr</slowo_obce> (daw.) --- rejestr, spis, lista.</pe>: aby się drugie<pe><slowo_obce>drugi</slowo_obce> (daw.) --- tu: inny.</pe> postrzegały, jako się cudzem nieszczęściem karząc, własnego upadku ustrzec mogą.</akap>

<akap>Niech uważy, kto chce, co się w cetnie i w lichu<pe><slowo_obce>cetno i licho</slowo_obce> --- liczba parzysta i nieparzysta; także: gra w kości, oparta na losowej liczbie parzystej i nieparzystej.</pe> zawiera; bo gdy siódmy liczby obrót przychodzi, rzadko w podmiesięcznych rzeczach bez odmiany.</akap>

<akap>Doskonałe dwa tuzy, z niedoskonałością półtora walczą; a dwa razy trzy, z jednością zmięszane, zakrytą mocą dokazują<pe><slowo_obce>bo gdy siódmy liczby obrót przychodzi (...) a dwa razy trzy, z jednością zmięszane, zakrytą mocą dokazują</slowo_obce> --- autor tych słów był wyznawcą numerologii; w <tytul_dziela>Annales Poloniae</tytul_dziela> Wespazjan Kochowski doszukiwał się porządku dziejów, odmierzając je siedmioletnimi okresami, nazwanymi przez siebie <wyroznienie>klimakterami</wyroznienie> (z gr.: szczebel), a także na okresy siedemsetletnie, które przedzielone miały być przewrotami historycznymi; podobnie patrzył na ciąg życia poszczególnych jednostek.</pe>.</akap>

<akap>Bo patrz na jednego dzieciucha, jako w siedm lat zęby roni<pe><slowo_obce>ronić</slowo_obce> --- tu: tracić, gubić.</pe>; w drugich zarasta<pe><slowo_obce>zarastać</slowo_obce> --- tu chodzi o związane z dojrzewaniem chłopców pojawienie się u nich zarostu.</pe>, potem mężnieje i, po tych stopniach idąc, do punktu naznaczonego ciągnie.</akap>

<akap>A jako w pierwszych gradusach<pe><slowo_obce>gradus</slowo_obce> (z łac.) --- stopień.</pe> rósł i przychodził do doskonałości; tak w następujących wiek spędziwszy, już nie inszy<pe><slowo_obce>inszy</slowo_obce> (daw.) --- inny.</pe> progres<pe><slowo_obce>progres</slowo_obce> --- postęp.</pe>, tylko do dołu.</akap>

<akap>Dopieroż w monarchiach snadno obaczyć te siódmego karbu rewolucje i niepochybne<pe><slowo_obce>niepochybny</slowo_obce> --- nieomylny.</pe> za czasem w państwach odmiany.</akap>

<akap>Rzym pod królmi dzieckiem, pod konsulami zmężniał, pod cesarze przyszedłszy, starzał, gdy się onej wolności pierzyć przyszło.</akap>

<akap>Nieboż<pe><slowo_obce>Nieboż winno czyli wyroki</slowo_obce> (daw.) --- konstrukcja podwójna z partykułą wzmacniającą -że, skróconą do -ż, oraz partykułą -li; znaczenie pytania retorycznego: czy to niebo winne (temu) czy też wyroki.</pe> winno<pe><slowo_obce>winno</slowo_obce> (daw. forma) --- dziś lp r.n.: winne.</pe> czyli wyroki? Albo natury stworzonych rzeczy skazitelność? Bynajmniej, pycha i upór, złe rady i zbytek, fakcje i prywaty tak kwitnące państwa zrujnowały.</akap>

<akap>Kto historie czyta, niech czas porachuje; uzna, że po siódmej lat setni ona<pe><slowo_obce>ona</slowo_obce> (daw.) --- ta, owa.</pe> jedynowładna całego świata pani słabieć poczęła.</akap>

<akap>Porachuj się i ty ojczyzną z sobą. Od pierwszej koronowanej głowy, siedmiu wieków dzieciznę pędząc, co cię też w tej siódmej wypełnionego klimakteru<pe><slowo_obce>klimakter</slowo_obce> (z gr. szczebel) --- okres siedmioletni a. okres siedmiu setek lat mający zamykać się przewrotem, przesileniem, w numerologicznej historiozofii sarmackiego historyka.</pe> setni czekać może.</akap>

<akap><end id="e1602453183771-2018096012"/>Niech w dobrą godzinę przemówię, żeby się jeno ta wolność złem używaniem nie wysiliła, a zbytki górę wziąwszy, praw i ustaw dawnych nie odmieniły.</akap>

<akap>Bo widząc, że one staropolskie cnoty w zapomnienie idą: jako tuszyć<pe><slowo_obce>tuszyć</slowo_obce> (daw.) --- mieć nadzieję.</pe> mam, że z odmianą obyczajów zostają i prawa.</akap>

<akap>W Atenach odmieniona u lutni strona<pe><slowo_obce>strona</slowo_obce> (daw.) --- struna.</pe> złym była znakiem; dopieroż u nas, kiedy chwalebnych przodków naszych zwyczajów odbiegamy.</akap>

<akap>Nie widać teraz w uczciwym i dobrej reputacji kochania: starania o dobro pospolite nie pytaj, kiedy prywaty popłacają.</akap>

<akap>Służba żołnierska w niwczem<pe><slowo_obce>w niwczem</slowo_obce> (daw.) --- w niwecz, na nic (się nie zdaje).</pe>, i przystojne młodzi ćwiczenie; bo nie masz prynuki i podobieństwa, żeby komu starostwo dano, nagradzając zasługi.</akap>

<akap>A co przedtem mówiono, że więcej skrzypek na smyczek, prządka na wrzeciono, niż husarz na kopią<pe><slowo_obce>kopią</slowo_obce> (daw. forma) --- dziś B. lp r.ż.: (na) kopię.</pe> weźmie; to teraz słuszniej rzec, że więcej mający za pieniądze kupi, niż odważny żołnierz krew lejący wysłuży.</akap>

<akap>Jest i więcej przyczyn, które państwom odmiany przynoszą; ale Polsce dosyć postrzec się i warować<pe><slowo_obce>warować czego</slowo_obce> (daw.) --- strzec się czego.</pe> tego, co jej szkodzi.</akap>

<akap>Tymczasem błagać majestat Najwyższego, żebrząc łaski; aby ten głównego klimakteru obrót nie był w odmianę, ale w pomnożenie.</akap>

<akap>Zwłaszcza pod panowaniem najjaśniejszego Jana III, który jest człowiekiem od Boga posłanym, aby nademdloną<pe><slowo_obce>nademdlony</slowo_obce> (daw.) --- nadwątlony, osłabiony.</pe> dźwignął Sarmacją<pe><slowo_obce>Sarmacją</slowo_obce> (daw. forma) --- dziś B. lp r.ż.: Sarmację; tj. Polskę.</pe>.</akap>

<akap>Bo któreż może być oczekiwanie nasze, jeżeli nie z Nieba. Pan nas z małych początków wywiódł, Pan ma i dalszą naszą w dozorze swym egzystencją<pe><slowo_obce>egzystencją</slowo_obce> (daw. forma) --- dziś B. lp r.ż.: (ma w dozorze) egzystencję.</pe>.</akap>

<akap>Od ręki Jego dla nieprawości naszych osłabieni: od Tejże za upamiętaniem<pe><slowo_obce>za upamiętaniem</slowo_obce> (daw.) --- po opamiętaniu się.</pe> podźwignieni, pierwszą rzeźwość i ozdobę odbierzem.</akap>

<akap>Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi świętemu. Jako  była na początku, tak i teraz, i zawsze, i na wieki wieków. Amen.</akap>

</opowiadanie></utwor>