Kochowski, Wespazjan Hieronim Psalm III Sekuła, Aleksandra Kotwica, Wojciech http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/psalmodia-polska-psalm-iii/ Sekuła, Aleksandra Kotwica, Wojciech 2015-08-07 1771 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml pol text Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Wespazjan Kochowski zm. 1700 Wespazjan Hieronim Kochowski, Trybut należyty wdzięczności wszystkiego dobrego dawcy Panu i Bogu, albo Psalmodya polska za dobrodziejstwa Boskie dziękująca, przez jednę najlichszą kreaturę roku pańs. 1693 napisana, a do druku podana roku pańs. 1695; wyd. Kazimierza Józefa Turowskiego, nakł. Wydawnictwa Biblioteki Polskiej, Kraków 1859. http://pl.wikisource.org/wiki/Psalmodia_polska/Psalm_III Barok Liryka Psalm http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4622.jpg Dark sky (Explore 2014-08-29), Susanne Nilsson@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4622 Wespazjan Kochowski Psalmodia polska Psalm III Quis dabit capiti meo aquam, et oculis meis fontem lacrimarum, et ploraboQuis dabit capiti meo aquam, et oculis meis fontem lacrimarum, et plorabo (łac.) --- kto da mojej głowie wodę i oczom moim źródło łez, a będę płakał; wg. Biblii Tysiąclecia: ,,Któż da mi schronisko dla podróżnych na pustyni, bym mógł opuścić mój naród i oddalić się od niego" itd. (Księga Jeremiasza 9,1)..Księga Jeremiasza 9,1 Wyznanie winy pokutującego człowieka Kto da głowie mojej potok łez obfitych? A oczom moim strumień płaczu nieustającego? Kto skruszy zatwardziałego serca opokę? Aby z niego wyniknął zdrój prawdziwego żalu na obmycie popełnionych złości. Abym przeszłe dni w gorzkości duszy mojej rozmyślając, doskonale ważył, czememczemem jest --- konstrukcja z przestawną końcówką czasownika; inaczej: czym jestem. jest i kogom do gniewu pobudził? Obraziłem przedwieczny Majestat, sprzeciwiając się temu Panu, który mieszka w niedostępnej światłości. Temu Panu rebelizowałemrebelizować komu (daw.) --- sprzeciwiać się komu, podnosić bunt przeciw komu., który mię z niczego stworzył; który wielki jest bez miary, i dla tegodla tego (daw.) --- przez to; z tego powodu. niezmierny; którego wola jest uczynićktórego wola jest uczynić --- którego wola znaczy tyle co czyn.; którego chcenie jest moc. Który na każdem miejscu bez miejsca zostaje; wszystko obejmuje bez ogarnienia, i wszędy jest obecny przez istność, przytomność i władzę. Sprawiedliwy nad pojęcie nasze i dla tego straszny; wszechmocny i dla tego nieuchroniony. Któżem ja jest? com się na tę walkę zuchwale porwał, i gdzie będę, jeżeli nie w błocie szukał początków rodziny mojej? Robak, Kondycja ludzka, VanitasZgniłość mi ojcem, matka, bracia, siostry robacy: a ja przecięprzecię a. przecie (daw.) --- przecież. całego nieba potęgę na rękę wyzywam. Cóż jest człowiek? Kawaleckawalec (daw.) --- kawał, kawałek. błota, syn gniewu, naczynie zelżywości, urodzony w plugastwie, żyjący w nędzy, mający umrzeć w ucisku. Nieszczęsny człowiek, z ciała i z duszy złożony, nie chce czci swojej rozumieć, gdy duszy nie słucha, która do nieba ciągnie, a za cielskiem idzie, które go w marności światowej grązigrązi --- daw. forma, dziś: pogrąża.. Ej na odwrót kto pragniesz zbawienia; bo nie tylko szalonaszalona (...) walczyć --- w domyśle: szalona to rzecz (sprawa itp.); dziś raczej: szalone jest, szalonym jest walczyć. z Bogiem walczyć, ale też rozumowi przeciwna tak dobrotliwego Pana gniewać. Co za korzyść z grzechu, który sumienie jako kat wewnętrzny nudzi; albo co za zysk z rozkoszy, która prędko odbiega, żal i ból na umyśle, jako osa żądło zostawujączostawując (daw. forma) --- zostawiając.. Cukruje z wierzchu jako żółć cielesne lubości, aby tak przysłodzonym trunkiem opojony człowiek, prędzej szedł na wieczne zatracenie. Jeszczem się po tych przysmakach nie obliznął, aż mię zaraz robak sumienia gryzie, a potem bojaźń zdejmuje, że niepokutnego na nieprzeżytą wieczność piekło ogarnie. Nie wymówi podnieta grzechu, ułomność ciała, pokusy szatańskie, jeżeli prawdziwa pokuta zranionego sumnienia nie opatrzy, a potem miłosierdzie boskie nie zleczy. Tobie tedy, o wieczny Panie, rany moje otwieram, a potem z suplikującymsuplikujący (z łac.) --- składający suplikę, tj. podanie; proszący. Dawidem miłosierdzia żebrzę. Zmiłuj się nade mną! Nie wchodź w sąd z sługą Twoim, o Boże: albowiem się nie usprawiedliwi przed Tobą żaden człowiek żyjący. Chwała Ojcu, i Synowi, i Duchowi świętemu. Jako była na początku tak i teraz, i zawsze, i na wieki wieków. Amen.