Klicka, Barbara Żegnaj, laleczko Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra 2018-12-27 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/klicka-zegnaj-laleczko/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ Barbara Klicka, same same, Instytut Mikołowski, Mikołów, 2012. Wiersz Współczesność Liryka text https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6966.jpg Studium dwóch par rąk, Olga Boznańska, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6966 http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/klicka-same-same/ Barbara Klicka Żegnaj, laleczko Masz dziś dużo wspólnego ze śniegiem, dziewczynko. Jest luty i do/ pierwszego kwiatka jest dalej niż do domu, chociaż nie masz domu ani / nikogo, do kogo mogłabyś się zwracać per panie. Niech więc będzie / opowieść na ukołysanie: w barze przy Sześćdziesiątej Dziewiątej, chociaż / wszyscy wiedzą, że w tym mieście nie numeruje się ulic, piłaś whisky / z określonym typem. On płakał, ty go trącałaś kolankiem. Z czarną konsekwencją masz/ myśleć o prawie własności, o koronkowym glejcie, który podpisałaś. / Cóż więc po kolanku, kiedy las spalony. Za oddziałem banku, w którym / chciałaś ciułać, skręciłaś w drugą stronę jak w upojne krzaki. Źle ci / przebywać w chłodnych opowieściach na zatartym brzegu, źle ci tam / dziewczynko, wolisz wciąż fingować. Szliście aż do miejsca, w którym się otwiera coś jakby żyły czymś/ co najmniej ostrym. Patrzyły na was wieżowce, bruneci i blondynki / wieczorową porą. Niech cię nie łapią za gardło wyznania przed nocnym. Czy chłopcy się boją? Niech będzie, że chłopcy.