Klicka,Barbara Skalowanie Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra 2018-12-27 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/klicka-skalowanie/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ Barbara Klicka, same same, Instytut Mikołowski, Mikołów, 2012. Wiersz Współczesność Liryka text https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6966.jpg Studium dwóch par rąk, Olga Boznańska, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6966 http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/klicka-same-same/ Barbara Klicka Skalowanie Strumyczkiem spuszczona tu ludność i duszno, bo walka o tlen toczy/ się zupełnie jak wasza --- pod kołdrą niewidką. Słychać tutaj o dłoniach, / które pną się w dół --- wbrew regułom rozmowy i gramatyki. Opuszki parzą / i znaczą, dając znaki, że ciałem łączysz się z bydłem. Słodka i sama ---/ Minotaurynka kontra suplementy. Słodka i sama --- Minotaurynka kontra suplementy. Jest duszno/ i wszyscy już niedyskretnie chcieliby opuszczać. Słychać tu o ścisku, / w którym ciała pocą się miodem i mlekiem, zastygają w przewlekłym / macaniu. Wzdłuż krzyża biegną ci paciorki. Załóżmy, że to różaniec. / W brzuchu mieszka słodkolubna ryba. W brzuchu mieszka słodkolubna ryba. Z chłodem wiąże cię zresztą/ więcej szczegółów: majowy kaloryfer, bielizna i obrączka. Żartujmy, / inaczej ktoś umrze. Patrzysz przez lupę na ten wasz przestworek. W / obramówce szkiełka stoicie przed sobą kompletnie ubrani i wyglądacie / mniej więcej tak samo jak z daleka. Tak samo jak z daleka, na dłoniach macie ślady niegdysiejszych/ roszad, lecz w całości rozgrywki coś, co miało być genialną taktyką, nie / zostawia już nawet tropów. To ciało milczy, więc nie mawiasz ciałem. Jest / taki moment między twoją ciszą a milczeniem reszty, kiedy zmieniasz się / w strzelisty strzępek minerału. Strzelisty strzępek minerału, którym można się kaleczyć na tysiące/ sposobów. Wszystko jest kwestią kąta oraz roztrzęsionej chwili, w której / on chciałby przyznać, że o to mu chodzi. Zawsze ktoś pierwszy doda do / miłości odrobinę mordu. Pokaż mu pępek i sprawdź: nie odpadnie żaden / fragment świata. Nie odpadnie żaden fragment świata. Weź go więc do ręki i wbij sobie/ w oko. Na tej siatkówce żyje już tyle podupadłych gwiazdek, że czułe / ciałka w okolicy źrenic zasługują na miano przeglądarek. Czas, by rozpiąć / stanik, by zostać przynajmniej judzeniem optycznym, trójwymiarową / wersją obcych monitorów.