Klicka,Barbara Locus focus Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra 2018-12-27 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/klicka-locus-focus/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ Barbara Klicka, same same, Instytut Mikołowski, Mikołów, 2012. Wiersz Współczesność Liryka text https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6966.jpg Studium dwóch par rąk, Olga Boznańska, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6966 http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/klicka-same-same/ Barbara Klicka Locuslocus (łac.) --- miejsce (cały tytuł wiersza stanowi nawiązanie do Locus solus Raymonda Roussela). focus Miałaś rację ledwie się przyznając. Twoja matka z odległości znów/ obcina włosy na bardzo krótko, chociaż jest jeszcze młoda, chociaż kiedy / chadza do parków, mrówki używają jej kciuków jak gładkich drabin. Macha do ojca, w dłoni trzyma chustkę z ligniny. Wieczne pożegnanie./ Córki są takie przemądrzałe, gdy długo nie rodzą i nie kończą studiów. To / nie jej przypadek, ma magisterium i dzieci: dzieworództwo w działaniu. Ale motyle z jej brzucha mieszkają na odległych łąkach. Nawet słowa/ łąka używa się tutaj na lekkim przydechu --- jak wielu innych słów, które / nie znajdą nigdy godnych odbić. Zakradaj się do piwnic, na strychy --- na / zagrzanych grzędach nocuje twój moll, dziewczynko. W ciemni się trzęsiesz, na słońcu/ prześwietlasz te klisze. Więc jeśli rankingować strachy, słowo mąż / wysunie się wyraźnie na czoło, a przez czoło przecież lepiej jest / przeciągnąć kosmyk, jak wtedy, kiedy przy jakiejś poręczy chciałaś się całować, ale/ zabrakło ci, bo ja wiem, wdzięku, odwagi, zamaszystej kiecki. Och, wiem/ --- wolisz sama wbijać w siebie choćby wykałaczki, bo jedna wiesz, jak daleko stąd do płynnego życia, na które nie/ masz żadnego dowodu. I chociaż zakładam, że kłamiesz --- ty kłamiesz. / W jakimś letnim parku, na ławce w półcieniach, grzebiesz sobie w oku / zakażoną drzazgą i nic się nie zmienia.