Keff, Bożena Solo Berkeley (drugie) Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/keff-solo-berkley-drugie Bożena Keff, Nie jest gotowy, OPEN Wydawnictwo Naukowe i Literackie, Warszawa 2000. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-08-08 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5783.jpg Dripping, dion gillard@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5783 Bożena Keff Nie jest gotowy Solo Berkeley (drugie) Czekałam w jego mieszkaniu: kuchnia/ z balkonowym oknem, uchylone drzwi do pokoju, cień./ Z blatu stołu wzrok zszedł na deski podłogi/ i niżej, za okno, na chodnik. Gęste drzewa, ławki./ Na niebie czerwonawe słońce i mgławy, przejrzysty / księżyc./ Zaparzyłam herbaty,/ nalałam do szklanki, której nie umył po sobie. Piłam./ Piłam, robiło się ciemno i chłodno. Zamknęłam okno./ Kuchnia/ zwarła się: ściany objęły zlew, stół, duży/ ciemny kredens. Granatowy prostokąt szyby/ odbijał to wszystko/ a ja, patrząc w ten zaciemniony, pomniejszony/ obraz/ nieruchomiałam --- żeby go nie mącić. Zatracająca się gdzieś/ kopia wnętrza kabiny./ Pojazd rozsypany w przestrzeni./ Pamiątka. Smutna/ jak blaszany dźwięk zawieszony nad pustą drogą./ Ciągnące,/ straszne pragnienie przywołania kogoś, kto znał/ naszą cywilizację, czas, miejsca. Sens. Ach, bliskość,/ bliźnię ---/ W pokoju zapaliłam lampę. Wszystkie rzeczy/ pojawiły się nie stykając się ze mną:/ --- Czy wyrzekacie się jej? --- Wyrzekamy. --- Człowieku,/ opuść te stworzenia ---/ Włączyłam telewizor i wlazłam/ na niepościelony tapczan. I jakbym tkwiła w próżni./ Na ekranie/ frunęły/ wyniośle zarzucone włosy. Przegięte plecy, szarpnięcie tyłkiem klaśnięcie ---/ odkopnięte mocno falbany sukni/ opadają powoli. Stopy drobno uderzające/ w podłogę. Przerwa: napięta i wysoka wieża. Przerwa:/ jęk --- pchnięcie --- jęk ---/ --- Hiszpańska tancerka ---/ powiedziałam głośno. Nie zrozumiałam/ co mówię. Z Andaluzji --- pomyślałam. Z musującą od niepokoju drętwotą/ napisałam w myślach: Co ja robię? Co ---/ zdejmujesz ze świata warstwy/ sens, los, ciągłość, ruch; wszystko/ do gołej kości/ własnej czaszki. Której też nie uwierzysz. Osiągasz/ zero wyobraźni. Zamknij/ uroczne oczy. Zamknęłam. Naciągnęłam kołdrę,/ było mi zimno. Wtedy trzasnęły drzwi. Przyszedł. / Zlazłam/ z tapczanu, otarłam spocone dłonie o spódnicę,/ zajrzałam do kuchni: pił swojo-moją herbatę/ na stojąco, z torbą w ręku. W szybie odbijała się kabina/ kuchni z nim i ze mną, z głębi pokoju / promieniował/ obraz tancerki. Odwrócił się i powiedział/ coś:/ ratuj/ albo/ ratunek.