Keff, Bożena Nosferatu, wampir Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/keff-nosferatu-wampir Bożena Keff, Nie jest gotowy, OPEN Wydawnictwo Naukowe i Literackie, Warszawa 2000. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/e> xml text text 2017-08-08 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5783.jpg Dripping, dion gillard@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5783 Bożena Keff Nie jest gotowy Nosferatu, wampir Wracałam do domu w nocy. Ciągle pod górę/ starym, rozmytym wąwozem/ między dwoma lasami. Nagle ściemniało. Chmury/ sięgnęły ziemi, szarpnął wiatr. Z pierwszą błyskawicą/ uderzyła mnie/ głęboka, dziecięca trwoga. I zaraz/ zobaczyłam światło: żółto-mdławe. W najwyższym/ oknie domu/ który musi stać za najbliższymi drzewami. I jakby/ z tym światłem szło spojrzenie. Więc jest ---/ więc jesteśmy!/ Szarpnęłam drzwiami. Na dole/ nikogo. Weszłam/ ciemnymi schodami na górę: oparty plecami o okno/ stał on --- Nosferatu, wampir. Ta właśnie twarz/ kredowa/ jakby przerżnięta blizną --- ale gładka./ W ogromnym pokoju/ stół i dwa krzesła. Płonął ogień. I ta oczywistość:/ aureola/ koronująca/ czas, miejsce, osoby./ --- Przyszłam --- powiedziałam --- tą drogą/ która miała prowadzić ---/ --- Witaj w naszym domostwie --- przerwał/ i jakby się uśmiechnął./ --- W domostwie? --- powtórzyłam nie słysząc się/ zatopiona w tych sinych oczodołach, gładkiej czaszce/ ach, te ruchy kanciastopłynne/ jakby nie miały prawa stykać się/ z ruchem czy nieruchomością rzeczy/ a jednak stykają się i działają. Przysunął/ kieliszki, białe wino,/ talerzyk malin./ Siadłam/ naprzeciw niego./ --- Od dziecięcego osamotnienia ---/ powiedziałam patrząc w niego --- przechodzi się/ do neurozy wieczności. To znaczy: żeby żyć/ bezpiecznie/ trzeba gwarantować sobie/ sobą/ wszystko./ Klatka z pustych białych ścian. Czarne/ okno. Tylko on/ przede mną./ --- Tak --- powiedział --- to podobne. Podobne./ Pić krew ludzi, zdarzeń, rzeczy/ i nie moc ożyć. Pić/ żeby nie być upiorem. Pułapka --- krzyknął cicho ---/ pomyłka! I nagle/ zobaczyliśmy się/ jak wyłączeni, wycięci ze świata. I moje/ i jego spojrzenie/ przyniosły ze sobą wszystko, co miały/ i porzuciły wszystko. Objęły się. Niemożliwe: zdawało mi się/ że w moich oczach widzi swoje odbicie. Och, rozwalić/ tę samonapędzającą się udrękę. Wyzwolić./ Przetarłam oczy. Westchnął. Siedzieliśmy/ naprzeciwko siebie. Zjadłam malinę. Drugą/ obracałam w palcach./ --- Ja też --- zaczęłam/ jakimś grzęznącym szeptem --- jakbym piła życie/ przez innych. Od siebie/ przez nich/ do siebie, to mi daje moją obecność. Ale ja ---/ samodzielnie/ czy może samotnie --- zostaję samotnie i/ zanikam... rozpadam... --- i jakoś zupełnie/ schrypłam. Było mi zimno. Odwrócił/ głowę. Nad sztywnym, czarnym kołnierzykiem/ czaszka z napiętą skórą. Niespodziewanie/ wyciągnął rękę:/ otwarte sine palce z pazurami. Była/ twarda, lekka. Niech będzie jak jest ---/ i ścisnęłam ją. Położył głowę/ na stole/ obok naszych rąk. Och, pomyślałam, dość, każde z nas/ wyje do tego, czym nie jest, czego/ nie zaznało. Tkwię w życiu/ jak w ciągu przypadków, pożądając/ tylko konieczności. Zawsze obecnej/ i zawsze nieosiągalnej. Tak się tłuc/ jak on/ w tej klekoczącej blaszance wieczności? I z całej siły/ ścisnęłam jego rękę./ --- Wyrzekam się --- powiedział. Jego ręka w mojej/ zrobiła się cięższa, cieplejsza,/ pazury znikały. Wypełnione ciało/ wolno/ zsunęło się w moją stronę/ na blat! Zerwałam się/ przewracając talerz. Leżał do połowy na stole;/ bezwładny, ciężki. Miał ciemne kręcone włosy,/ widziałam zaróżowione ucho --- żywy/ martwy człowiek! Więc cofnął się/ do swojej śmierci./ Spróbował. Stałam nad nim/ z rękami przyciśniętymi do serca/ i czułam/ jak coś się we mnie rozszerza: pęknie,/ trzaśnie --- i jest tam jakiś głos --- i/ wyje, niewydobyty. Chyba/ nad ranem/ ocknęłam się. Wypiłam wino z jego kieliszka i oblizałam/ krawędź. Przed wyjściem sięgnęłam: podnieść jego głowę,/ zobaczyć twarz. Ale, pomyślałam, nie. To/ sprawdzi się samo. 1981--1983 Jako inspirację powinnam wskazać, więc wskazuję, Draculę Brama Stokera, Nosferatu, symfonię grozy Murnaua, a głównie Nosferatu, wampira Wernera Herzoga, gdzie Nosferatu grał Klaus Kinsky.