Keff, Bożena Dziewczynka kra kra z zapałkami Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/keff-dziewczynka-kra-kra-z-zapalkami Bożena Keff, Nie jest gotowy, OPEN Wydawnictwo Naukowe i Literackie, Warszawa 2000. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5783.jpg Dripping, dion gillard@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5783 Bożena Keff Nie jest gotowy Dziewczynka kra kra z zapałkami Nie ma jeszcze czwartej, a niebo takie ciemne/ tysiące ptaków odlatuje na noc; ponad szumem i światłami miasta/ chamskie gołe kra kra! Gołe niegdysiejsze śniegi/ w samym sercu teraźniejszości. I gdzie tu się ukryć/ skoro pod wielkim sklepem znów siedzi dziewczynka i jedną/ jedyną zapałką/ oświetla mrok. Chce widzieć, gdzie jest/ a gdzie wiecznie przewiecznie będzie nie istniała. Jak ten/ najszybszy z grupki Homo erectus, który wtedy w dolinie/ pierwszy dopadł padliny, jak monsigniore, jak ona sama, kiedy już/ ani młoda genialna z rękami w kieszeniach/ jak w środę, ani jak w sobotę: przestraszona niemłoda niemrawa. / Nic w ogóle. Znowu urodziny/ kolejnego życzliwego boga. Z mądrości natury wynikał/ zimny śnieg. Jakiś pan szanowny/ rzucił jej do spódnicy nową paczkę zapałek. --- Masz/ śmiertelna dziewczynko --- powiedział. --- Baw się. / Szukaj, aż się doszukasz. He he. / Cóż, znów zapaliła zapałkę i było jej raźniej/ w towarzystwie popiołu; popiołu, zawodzeń i błota. / Tyle pociechy z jednej/ zapałki! Lecz w końcu była dzieckiem/ z wyobraźnią. I miała swoje doświadczenia; 36 lat, powiedzmy, czy 56? / Ta postać istnienia nie imponowała jej, lecz cóż z tego wynika. Nicóż. / Więc wstała, trzymając nad głową zapaloną zapałkę/ jak jakaś statua wolności/ bo co mogła zrobić --- styczeń-luty 1999