Jasieński, Bruno 2015-12-01 2009 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/piesn-o-glodze pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Bruno Jasieński zm. 1938 Bruno Jasieński, Pieśń o głodźe, wyd. Instytut Wydawniczy "Nezależnyh", Kraków 1922. http://pl.wikisource.org/wiki/Pie%C5%9B%C5%84_o_g%C5%82od%C5%BAe/ca%C5%82o%C5%9B%C4%87#cite_ref-8 Poemat Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Pieśń o głodźe 0.3 text http://wolnelektury.pl/media/book/pdf/piesn-o-glodze.pdf ISBN-978-83-288-0320-6 ISBN application/pdf https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/piesn-o-glodze.html ISBN-978-83-288-1372-4 ISBN text/html http://wolnelektury.pl/media/book/txt/piesn-o-glodze.txt ISBN-978-83-288-2327-3 ISBN text/plain http://wolnelektury.pl/media/book/epub/piesn-o-glodze.epub ISBN-978-83-288-3316-6 ISBN application/epub+zip http://wolnelektury.pl/media/book/mobi/piesn-o-glodze.mobi ISBN-978-83-288-4402-5 ISBN application/x-mobipocket-ebook Poezja https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7204.jpg Kompozycja 4, Olga Rozanowa (1886-1918), domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7204/ DC.WL-P DCC 1DTP 3MP Ponad sześciusetwersowy poemat, w dużej części utrwalony zgodnie z zasadami zapisu fonetycznego. Bruno Jasieński w swojej ,,Pieśni o głodzie" (1922) za nic zdaje się mieć zasady ortograficzne. Cały tekst, poza krótkim fragmentem ,,Śpiew maszyńistuw", zapisana jest pisownią fonetyczną. To utwór chaotyczny i przesycony metaforami. Jest wyrazem radykalizacji poglądów poety na kwestie polityczne i przedstawia wzburzony proletariat. Poprawiono błędy zgodnie z Erratą ze źródła: mi -> im, zaćągńęli -> zaćągnęli, krzyk -> kszyk, ekranie -> ekrańe, jacśy ludźe -> ludźe jacyś, mami -> mamy. Bruno Jasieński Pieśń o głodźe REŃI/ W ROCZŃICĘ ŚMIERĆI/ 7 --- V --- 1922/ ZAMIAST KWIATUW libres de tous liens/ donnons-nous la main apollinaire Prolog w wielotyśęcznyh, stuulicyh miastah/ wyhodzą codźenńe tyśące gazet, / długie, czarne kolumny słuw, / wykszykiwane głośno po wszystkih bulwarah. / piszą je mali, starśi ludźe w okularah. / ńeprawda, / pisze je Miasto/ stenografją tyśąca wypadkuw. / rytmem. tętnem. krwią. / długie czterdźestoszpaltowe poematy. / wystukują je stutyśęczne aparaty, / kture słyszą puls świata za miljony mil, / agencje reutera, havasa, paty, / długie, kilometrowe papierowe zwitki. / komuńikaty. / miasto słyszy wszystko. / wie za kogo wyhodźi kśężńiczka hiszpańska/ i co spiskują w gdańsku ńemcy wćąż ńesforńi, / o budowie w himalajah nowego wiaduktu, / radiodepesze z kaliforńji/ i stan pogody w timbuktu. / o wszystkim pisze miasto w swoih 40-szpaltowyh poematah: / strajki w elektrowńah. pszejehańa. samobujstwa. / oto jest prawdźiwa gigantyczna poezja. / jedyna. dwudźestoczterogodźinna. wieczńe nowa. / ktura dźała na mńe, jak śilny elektryczny prąd. / jak śmieszne są wobec ńej wszystkie poezje. / poeći, jesteśće ńepotszebńi! / ja ńe czytam strinberga, ańi norwida, / ńe pszyznaję śę do żadnego spadku. / czytam świeże, pahnące farbą dźenńiki, / z bijącym sercem pszeglądam rubryki wypadkuw, / kture mńe kłują, jak ostre pilńiki. o, nadzwyczajne wypadki. / samobujstwa. podżuceńa. katastrofy. / krutkie spięća. tajemńicze pożary. / czarne strajki. rozstszelańa. napady. / jaka ogromna kryje śę w was tajemńica. / ńepszetłumaczalna. / tajemńica pulsującyh miast. / kszyczy w was ukszyżowana ulica. / żywe, odpreparowane od naskurka mięso. / ja, / ktury śpię, / kiedy otello morduje desdemonę, / czuję, jak mi śę nogi pszerażone tszęsą, / gdy na rogu, otoczony gawiedźą/ zdyha ślepy, zajeżdżony koń. / oto jest prawdźiwy, ńemalowany teatr. / wielobarwne, heraklitowskie wszystko, / walące konkretnośćą, jak obuhem, z nug. / wie o tem dobże i motłoh, / kiedy gapi śę na bezpłatne widowisko. / ńe wiedzą tego pańe i panowie/ z taktem/ pszehodzący na drugą stronę, gdy na płytah/ wśrud grobowej, naprężonej ćiszy/ idźe ćężki, pszedśmiertelny balet. / panowie ńe mogą pogodźić śę z faktem/ że teatr ten ma wiele ńewątpliwyh zalet. piszą o tym wszystkim gazety. / piszą więcej. / w rubryce nadzwyczajnyh wypadkuw/ są małe, ńewyraźne wzmianki/ o śmierćah/ jakihś ńewiadomyh ludźi, / kture śę kończą słowami: / «... zawezwany lekaż pogotowia skonstatował śmierć głodową...» o ńewiadomi, bezimienńi ludźe/ zagłodzeńi w saharah miljonowyh miast, / kturym ńe miał kto podać nawet bułki z masłem. / o wasze śine, popuhńęte trupy, / jak o własne, / upomńi śę żarłoczne, wszystkożerne Miasto. / czarne, natłoczone prosektorja/ wyeksploatują wasze zwłoki, / rozdłubią resztki waszyh ćał od kośći. / wy jesteśće pszedźiwnym nawożącym sokiem/ wielkiej, ńeobliczalnej, wspańałej Ludzkośći! / I daj tważ do kolan swoih pszytulić. / krew z twoih palcuw zliżem. z odżuconymi bezwładńe/ rękami/ ulic/ leżało Miasto kszyżem. pszybili go do źemi ćwiekami lamp/ jażące białe gwoźdźe wżarły śę, / jak kszyki. / pszyszła noc/ i pszylgnęła do krwawyh ramp/ palącą hustą werońiki. / okropna, / lepiej deszczem po tważy tłuc, / jak tyh/ ukszyżowanyh na bramah rajuw. / krople czarne, / maleńkie, / natrętne, / wyżucone z krwią razem zpowrotem/ z płuc/ po czarnej pooranej szynami tważy/ spłynęły łzami tramwajuw. jeszcze i jeszcze/ bezkształtne, wypukłe/ domy czarne, obślizgłe, karmione deszczem/ napęczńały, jak gąbki, / napuhły, / rozlały śę, rozpełzły rozdęte, stulice/ wystąpiły ńa hodńiki z ćemnośći, / zsunęły śę, / pszyćęły kszyczącą ulicę/ --- ludźe! / --- pomużće! / --- rozgńotą! wypłynęły w uśćisku skrwawione wnętsznośći/ i bez jęku wylały śę w błoto. a czarne śćany rosną, / ćągną śę do gury. / zasłońiły całe ńebo, / zakryły szczyty, / jakby ogromne ołowiane hmury/ na źemi użądźiły meeting. ńe będę żył, jak kato, ńi walczył, jak samson. / głud, ktury rośńe we mńe, ćiska mną w gorączce. / był człowiek, ktury ńe jadł, nazywał śę hamsun/ i zrobił na tym puźńej sławę i pieńądze. na wytartej kanapie, skręcony w sześć/ leżę prężąc do gury zśińały profil. / dźeń odhodząc wył długo zjeżywszy szerść, / a teraz noc mi śpiewa swe dźiwne strofy... zaraz sufit bez szmeru zsuńe śę w pokoju. / pszygńeće pomaleńku/ ćiho i jasno. / wolno tynk śę na śćanah rozdwoił, / jakby pokuj wargami mlasnął. / śćan rozmokńętyh bezzębne dźąsła / poruszyły śę wolno. / żują cmokając. / nagle stuł po podłodze zapląsał/ i piec podskoczył, jak pajac. coraz bliżej i bliżej zsunęły śę śćany. / ńe odephnąć rękami pełznącyh tapet. / ćiho... / na palcah... / jak pies śćigany... / już tylko za parapet... / TERAZ!! a ku ku! głową w duł. / cztery okna/ i/ trrrah! / o miękki asfaltowy materac. polećało. / zatańczyło. / upadło. / i jeszcze/ odbity, jak od gutaperkowej posadzki/ lecę. / odskakuję od gzymsuw, jak piłka, / z deszczem/ i w gurę wystszelam świece. gumową czaszką o bruk/ i wyżej/ hop! / odbijam śę zpowrotem. / do gury i na duł. / z rozpostartymi rękami lecę pod strop/ i znowu na źemię spadam. już myśli, jak kobiety, walą śę z nug, / oćężałe, / jak kłęby w zbużonym ruszće. / jeszcze hwila i czaszka tszaśńe o bruk. / --- pomużće! / --- pomużće!!/ --- pomużće!!! pszybiegli wystraszeńi. / otoczyli kołem. / w rozpostartego wparli pszerażone oczy. / --- ńe bujće śę. / --- ńe kszyczće. / --- ńic ńe zwihnąłem. / --- pszyćiśńijće mńe. / --- mocńej! / --- odskoczę!! pohylili śę. / pszygńetli. / zagrali na trąbce. / blizkie zmieszane tważe, pszestraszone trohę. / dwuh wyśadło z karetki i wsadźić mne w głąb hce! / na skołataną głowę wćągną mi pończohę!! położyli na miękkie. / ... daleko. / ... pszyszłość. / ... długie źelone palmy kołyszą śę w czaszce. Reńu! / to ty? / jak dobże że pszyszłaś. / aksamitnymi rękami po tważy mńe głaszczesz. pamiętasz wtedy wieczur... / deszcz za oknem śpiewał. / słuhałem czy hoć jeden nerw Twuj jeszcze drży mną. / na źelonym cmentażu teraz skomlą dżewa/ i jest tak bezlitośńe, pszejmująco źimno. teraz sam, jak podżutek pszez pusty pszytułek, / pujdę pomiędzy ludźi daleki i obcy. / w maleńkim gńazdku serca ńema już jaskułek, / zabili mi ostatatńą źli, ńegżeczńi hłopcy. hlipiący skowyt z krtańi na wieżh śę wyspinał. / czepia śę Twojej sukńi, pełzńe ku dłońom. / ućekać ńe mam śiły. / nadhodźi finał. / zajadli mali ludźe z psami mńe gońą. ogromny tłum/ z laskami/ czarny, / jak powudź/ rośńe, / wije śę za mną/ długi, / jak ogon. / zamknęli dżwi! / zapuźno! / ńe mam gdźe śę shować! / malutki prosty człowiek podstawił mi nogę!! już. / już. / dopadli. / stratowali. / zmięli. / podeptanego trupa podńeśli, jak sztandar/ wysoko/ i na pszedźe, / nad tłumem/ obok kapeli/ pońeśli. śńeg padał gruby i w oczah narastał. / szli ludźe ńezliczeńe, bezładńe i tłumńe, / kiedy zakrepionymi ulicami miasta/ pońeśli mńe w ogromnej ołowianej trumńe. szli kśęża z kadźidłami, jeden długi gest rąk/ i związek literatuw w cylindrah i krepie/ i cehy z horągwiami, / w tużurkah, / z orkiestrą, / a potem tłum śę czarny na rogah doczepiał. na placu teatralnym tłum rozlał śę w mrowie. / dzwony dwońiły w dzwony i w dzwonah ih kszyk ńikł, gdy nagle/ straszny, / obandażowany/ człowiek/ podńosłem śę ogromny, / groźny, / jak wykszykńik! panowie! / jestem wzruszony. / widźiće, zbladłem. / żegńaće mńe tak piękńe i tyle tu kobiet, / ale zapominaće, że ńic dziś ńe jadłem/ i muszę iść zaraz na obiad. o! / cisza. / i ryk jeden! / kszyki. spazmy. płacze. / hałas powstał i tumult. / kszyczeli: «zmartwyhwstał»! / jakby na pszedstawieńu opery w teatsze/ nagle zaśpiewał statysta. panowie! / ńe klękajće. / ńe płaczće. / ńe kszyczće. / widźiće, stoję zdrowy, cudowny i prosty! / ah, skurcz śę w sobie, / wyksztuś na bruk swoje żyće/ i idźće z ńim pod ręce tańcować na mosty. ńe będźemy już odtąd umierać więcej, / ktużby nas takih pięknyh i olbżymih gżebał. / roześmiejće śę wszyscy, / weźće śę za ręce/ i prosto marszałkowską pujdźemy do ńeba. jak może każdy z nas, / co dźiśaj tańczą, / stać sę martwym, / śmierdzącym, / po kturym śę skrupulatńe wykadza zakrystję. / nas, / z kturyh każdy sam jest żyjącą monstrancją/ na serca swego białą euharystję. pozdejmujće ih z kszyżuw! / ńeh źemią kroczą/ ći, / co hćeli pszez wieki umierać za nas. / żyće cudownym sokiem trysnęło nam w oczy, / jak pod nożem dojżały ananas! ... z pszyczajonyh zaułkuw w noc ku spelunkom/ czarna zmowa wypełzła, / wije śę, jak skorek. / pohwyćili mńe z tyłu! / wiążą! / ratunku!!/ na głowę mi wćągają straszny czarny worek! pszyszła noc głuhońema i w głowah śadła, / małe kaszlące serce pszyćisnęła ręką. / słyszę! / źemia już dudńi od stup, jak kowadła. / tszymajće! / tętna mi pękną! z daleka jeszcze. / słońce głowy im paży. / olbżymi głodńi ludźe, czarńi od maszyn! / idźeće, / wiem. / ńe patszće! / ńe tszeba tważy! / każdy z was będźe mesjaszem! ! o wyksztuś śę z twyh piwńic, / wywal śę na wieżh, / jak krew buhńij pszez okna i wszystko zalej/ tłumie hamuw, / co ńebo głowami dźurawisz! / jakie ogromne może wyobrażeń! / jakie cudowne dale! serce olbżymie w krtańi stanęło i skacze. / wypluję pod nogi, w piah wam. / idźeće! / kszyczeć ńe mogę! / ogromńi w zoży pożodze. / trup muj/ krwawy, / stratowany, / czerwony, / jak łahman, / z kturego może szmatę na swuj sztandar udrą, / w śmiertelnym zapatszeńu leży wam na drodze, / po kturej pszehodźiće/ w JUTRO!/ II w maju, / w zaźeleńonej słonecznej stolicy/ spacerowały po trotuarah kobiety dźeći i żołńeże, / gdy nagle/ z buhającej aorty pszeczńicy/ bęben udeżył. szli kolumnami, / za rogiem ginęli/ szereg za szeregiem rytmiczny i twardy/ na pierśah szarych, żołńerskih szyneli, / jak kwiaty, / czerwieńały czerwone kokardy. za szeregami uliczńicy/ z kszykiem i świstem/ gońili tańczący, / wyżucali czapki. / ulice śę kłańały białe i czyste. / w wypiekah słońca opadały kwiatki. pszehodźiły kompańje ruwno, jak na mustsze, / bez komendy tszymały swuj cudowny krok, / wszyscy porwańi jednym/ miljonowym/ spazmem. / i w tłumie błysk bagnetuw odbił śę, / jak w lustsze/ i zahłysnął śę cały dźikim entuzjazmem. na ulice tłumy jasnyh roześmianyh ludźi/ wyżygały na słońce obdrapane domy. / panny. służące. prostytutki/ uśmiehają śę do śebie, / jak znajome, / i serca pod bluzkami tłuką im, / jak gongi. / na gmahu poczty i telegrafu/ rozwińęta/ olbżymia czerwona horągiew/ na wszystkih piętrah stukające aparaty/ wyżucają podłużne papierowe świstki: / wieść na cztery końce świata/ wszystkim. wszystkim. wszystkim. w tokio zdenerwowany japoński mikado/ odbiera rozedrgane, dzwońące depesze/ i rozmawia iskrami z londynem/ że wyrosły już, zagrażając zagładą/ światu/ czerwone ręce proletorjatu. a wieczorem/ z czarnego oszalałego miasta, / z katedry, / ćemnymi zaułkami wśrud śpiewuw i świstu/ w pole płaszcza kryjąc tważ/ ućekał hrystus, / gdy nagle tłum go na placu/ dopadł. / pohwyćili ze ręce. / zawlekli. / czarńi obdarći ludźe od kielńi i łopat. / zaćągnęli kszyczącego, / boso, / na rug, / na miejscu samosąd. / kuharki zahrypńęte podnośiły pięśći: / --- za naszą kszywdę! / --- za nasze curki, co śę poszły po hotelah łajdaczyć! / --- za nasze stare, sharowane matki! / --- za naszą hańbę pszepłakanyh mąk, / --- kturąś dzwonkiem zagłuszał i karmił opłatkiem! / kułakami, laskami zabili, zatłukli. / poturbowane, umęczone ćało/ upadło pod razami spracowanyh rąk. w tym samym czaśe, / kiedy dusza moja w kaloszah «treugolnik»/ w warszawie, / w natłoczonym kińe, / śćiśnęta/ prużno czekała zbawieńa. / w środku detektywicznego włoskiego dramatu/ odńehceńa zerwała śę lenta/ i na płutńe wśrud śmiertelnej ćiszy/ ukazała śę ta sama scena. / kszyk powstał na sali i pańika. / żućili śę w popłohu do dżwi. / mężczyźńi tratowali kobiety. / prużno ćiskał śę pszy aparaće mehańik, / a gdy wreszće zapalono kinkiety/ na ekrańe zostały czarne plamy krwi. po ulicah snują ludźe jacyś, / ćeńe prawie/ i giną zańim słowo śę głośno wymuwi, / a w oświetlonej sali tow. hygieńicznego/ histeryczne studentki i gawiedź/ oklaskują źewającą estradę, / z kturej kłańał śę glinka i kohał śę tuwim/ tważe krwią im zahwytu nabiegły/ nalane. / czekajće, tważe te, skądś znam! / to tłum ten sam, / ktury we mńe w zakopanem/ rozjuszony w bezbronnego ćiskał jajka i cegły. i kiedy żegnany oklaskami shodźił ostatńi błazen, / wszedłem wolno na estradę/ i powiedźałem prawie ze smutkiem. / --- panowie, / --- ńic ńe wieće. / --- dostałem depeszę. / --- dźiśaj wyjeżdżam. / zdaję śę że ńikt śę ńe rozpłakał. / było ćiho. / ktoś zaczął bić brawo. / wyszedłem wolno na ulicę. / dorożka odwiozła mńe na dwożec. / kłańały śę latarńe ńewiadomo po co;/ gdy poćąg szyby okien hustką dymu czyśćił. / shyleńi pod piecami/ majową nocą/ śpiewali na zwrotńicah czarńi maszyńiśći. / Śpiew maszyńistuw słońce pszygńutłszy kolanem, skury dymiące śę połće/ długo do mięsa obdźerał nasz pokrwawiony scyzoryk. / w noce bezgwiezdne majtkom na świata płonącym drednouće/ tważ wylizały do krwi nam zoży czerwone ozory. / nam-li wyrosłym w trudźe pod wśćekłą zdażeń ulewą/ błądźić po możah uńeśeń w gwiezdne wsłuhanym kapele? / zgodnym wyśiłkiem twardyh rąk rozhuśtamy w lewo/ czarńi, maleńcy ludźe źemi olbżymi propeller. patszył na wszystko z gury nasz bezpartyjny pan bug. / płakał nad nami deszczem, aż wreszće krwią śę wysmarkał. / gdy walec wiekuw gńutł nas, krwi naszej twardyh jambuw/ słuhało stare słońce łyse, jak łeb bismarka. / długo świećiło w ślepia nam, purpurowym mużynom, / w mordy zwęglone w hutah, do kturyh pszyrusł kopeć. / gdy go, zwleczone na źemię, nuż robotńiczy zażynał, / tłum śę na trupa żućił krew buhającą żłopać. z żyćem rozgranym pod ręce na świata szerokie trakty/ wyszliśmy rano, śpiewając, z płahtą koloru flamingo. / paszcz wytoczonyh mitraljez suhe rytmiczne antrakty/ w krtań zabijemy z powrotem kulą wyplutą z brauninga. / kto nam, kto nam teraz drogę zagrodźi samym? / wszystko zmiażdżymy butami piękńi, ogromńi i ludzcy. / miejsca! gromada idźe. proletarjacki samum! / czapkami drogę wymośćił taneczny krok rewolucji. świat postawiony pod śćanę, jak mały, blady człowieczek, / mrugał bezradńe oczkami, gdy kolbyśmy wzńeśli do ramion. / płakał zmartwiony hrystus o dusze swoih owieczek/ gdy salwą gruhnęły lufy i śńeg śę krwią poplamił. / nam-li dźiś skomleć nad trupem, gdy hymnem tętńi nerw, / czaszką o źemię gżmoćić i kszyczeć: ńe pszeklinaj! ? / do wszystkih okien i dżwi już wali kolbami mauzeruw/ w łunah wshodzącej żoży wielka świetlana NOWINA! robotńikom warszawy i łodźi, czyje/ uśmiehy zawsze oślepiają. / III a potem pszyszły dńi, / dńi dźiwne, / pełne purpurowej grozy/ i krutkie, blade, pszerażone noce. / ulicami pędźiły ćężkie autowozy/ naładowane ludźmi, od bagnetuw ostre/ i pełno było wszędźe lepkiej, skszepłej krwi, / jakby kto rozdarł wielką, zaropiałą krostę. hodńikami wałęsali śę bladźi, dźiwńi ludźe/ z błyszczącymi ńesamowiće, wklęsłymi oczyma/ i wszystko był dźiwńe mętne, / jak w gorączce. / czas śę zatszymał. / dńi pszyhodźiły śpiące/ i noce koloru khaki. / nad pustymi ulicami żażyły śę lampy, / żucając długie ćeńe białe i czerwone. / po nocah, pod eskortą, zawsze w jedną stronę/ wywoźili żołńeże długie, czarne paki. jednego rana żeki wygłodńałyh ludźi/ korytami zaułkuw spłynęły na plac/ i kszyk miasto obudźił: te śćerwy! / oszukją nas władzą, kturej ńe hcą dać. / mamy ih władzę gdźeś! / nam praw ńe potszeba! / ńeh nam dadzą hleba! / my --- hcemy --- jeść! ! --- --- --- --- --- --- --- --- na możu białym ćiho z dołu, / gdy pszypływ okręt muj kołysze/ pszykładam ręce tubą do ust/ i kszyczę: / SŁYSZĘ!!/ coś śę wyrwało z pętuw tam, / kszyk zbuntowanej czarnej załogi. / czekajće, sprute mam wyłogi. / powiodę wszystkih dźiśaj sam! / na cztery strony cztery drogi, / rozkładam ręce, wszystkie tam! hodźće tu, / wołam was, jak gustaw, / kturyh zapadłe w głąb policzki/ pozwolą jasno mi policzyć/ ileśće dńi ńe mieli w ustah. / czarńi, brązowi, biali braća! / zgrajo obdarta i wyhudła! / gdy nocą kśężyc wyjży z hmur, / jak szczury wyłaźiće z nur. / pełzńeće, / wlokąc nug swyh szczudła, / pod okna, gdźe pszy stołah żrą/ za szybą natłoczonyh baruw/ sterty kompotuw i homaruw/ drańe spaśone waszą krwią/ i dźiwńe oczy wam śę lśńą, / aż was ńe spłoszy kszyk zegaruw. gdy wiatr pułnocny dżewa czesze, / pszez taśmy gur po nocy widnej/ od śńeżnyh tundr do portu w sidney/ widzę rozlane wasze żesze. / gdy w polah czarne ćeńe tańczą, / splątane w jeden długi łańcuh, / do miast spełzaće śę szarańczą, / śadaće ćiho w progah dżwi/ czuwać nad zdrowym snem mieszkańcuw, / kturym śę wtedy w snah/ majaczą/ kałuże czarnej, tłustej krwi. o braća moi wszystkih ras/ z europy, azji i ameryk, / ilu was jeszcze jest gdźe więcej, / armje zgłodńałe! / nowe stany! / nastąpił czas/ i świat, jak kleryk/ pszyjmuje hszest czerwonyh święceń. / pujdźeće za mną dźiśaj tam, / gdźe żrą zamorskie mangustany! --- --- --- --- --- --- --- --- / opadała na miasto mgła jeśennej słoty. / był dźeń hłodny, bezbarwny, wilgotny, jak kanał. / w mokrej mgle po zaułkah do rana/ kasłały kulomioty. --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- --- bżuhy nasze źelone, granatowe, śine, / takie lekkie pszedźiwńe, ćężą nam, jak więzy. / w dźeń żujemy ńesmaczną słodkockliwą ślinę, / a w nocy śśemy własny zskorupiały język. w głowie huczą nam ćągle jakieś dźiwne szmery/ i straszna czczość w żołądku okropńe nas nudźi, / widźimy tylko w guże pszez okna suteryn/ nogi szybko ulicą pszehodzącyh ludźi. a nocą gdy zaśńemy strawieńi bezruhem, / poskręcawszy wyhudłe, popuhńęte członki, / śńi nam śę taki słodki prawdźiwy baumkuhen/ na dźedźińcu słonecznym sąśedńej ohronki. wyćągamy do ńego ręce pszez sztahety, / węsząc palcami prużńę, jak ssawkami macek, / a małe, czyste dźeći i białe kobiety/ kładą nam w ńe pahnący ukrajany placek. pożeramy ksztusząc śę, kawałami, gwałtem/ dobre, słodkie, pszedźiwne, wypieczone ćasto... / gdźeś blizko słyhać trąbki... / ... to mięćutkie auta/ pszysyła po nas wielkie, dobroczynne MIASTO. / Finał na miękkiej trawie tważą do hmur/ leżę ogromny hiński bogdyhan. / ńe tknął mńe żaden piorun ńi mur, / a jednak czuję, że zdyham. i kiedy z estrad płonącyh jaśńej/ ćiskam swoje ohłapy brutalny i wielki, / śmierć moja może dogryza już właśńe/ moje ostatńe cukierki. ńe będę pisał wierszy. --- jak pusty kłos są, / lecz wiem, że ći, co raz słyszeli je, / jak zarazę za sobą wszędźe pońosą/ kaprysuw moih ewangelje. / ortografja według mańifestu/ autora z dńa 25 marca 1921/ «w sprawie ortografji uprosz-/ czonej» («1-a jednodńuwka fu-/ turystuw. mańifesty futuryz-/ mu polskiego. czerwiec 1921.»