Jarniewicz, Jerzy Z Ksiąg Królewskich Kozioł, Paweł Kotwica, Wojciech Kopeć, Aleksandra Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/jarniewicz-makijaz-z-ksiag-krolewskich/ Jerzy Jarniewicz, Makijaż, Biuro Literackie, Wrocław 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-12 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6774.jpg Kochankowie (Pocałunek), Ernst Ludwig Kirchner, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6774 http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/jarniewicz-makijaz/ Jerzy Jarniewicz Z Ksiąg Królewskich posłał tedy posłów i wziął ją 2 Sm 11, 4 1 Piękna jest żona bliźniego mego, / choć nie widziałem jej nigdy na dachu, / kiedy pośród białych satelitarnych talerzy / myje w deszczówce kolana / i odsłania swój kark rozwiązłemu słońcu. / Siedzi zapewne przy kuchennym stole, / w obcojęzycznym mieście Zachodu, / i nie odmawia paciorków na skroni / mężczyźnie w oficerkach./ Wezmę go w kamasze --- na front, / dam bilet do kina --- na Rejs. Nie chcę dziś / ani wołu, ani osła, ani żadnej rzeczy, / która jego jest. Tylko weźmy się wzajem./ Ciało wiersza nie grzeszy. Jesteśmy bez winy:/ które z nas pierwsze rzuci kamieniem? / Potłucze tablice? Przykryje drugiego / białym, jak niewidzące oko, / prześcieradłem? 2 Piękna jest żona bliźniego mego, / piękna ławicą ryb wokół kostek, / kiedy brodzi w strumieniach, a one / płyną rynnami do włazów / i ściekowych studzienek śródmieścia./ Na wytracenie ciało, ale nie martw się, / nie utoniemy. Przychylne nam wody / Morza Martwego podtrzymają nas bez wysiłku / na powierzchni gładkiej jak witryna/ rybnego, w której skrycie zmieniamy się / miejscami i nakładamy figlarnie na siebie / w bezprawnych konfiguracjach, pośród / refleksów lamp i sygnalizatorów / o rozmytych barwach. Gwiżdżę / na deszcz, na sens tej ulewy i na mafię / pruszkowską, gdziekolwiek dziś jest. Deszcz, / jeśli mnie nozdrza nie zwodzą, / zapachniał nagle tobą, jestem tobą mokry. / Nadamy mu imię królewskie. 3 Piękna jest żona bliźniego mego, / gdy wypatrzona przez kaprawe oko / ukrytej pod sufitem kopułkowej kamery / przegląda pismo w rozpisanym / na wieczorne głosy salonie Empiku./ Nie chcę zapisywać tej zwyczajnej chwili, / bo niezapisane pozostanie dla nas / niczym obietnica dalekiego miasta, / bez monitoringu i bez straży miejskiej, / z burmistrzem na wiecznym urlopie, / i z inną kamienną tablicą, / na którą sami naniesiemy prawa / ręcznym, rozkołysanym do woli pismem --- / nie do czytania, a do złożenia jak podpis. / Dzień pracy się kończy, choć system pracuje, / zadziwia nas spóźniona hojność / obrotnego jak kamera sprzedawcy,/ który dorzuca gratis do dzisiejszej gazety / tabliczkę czekolady / z kryształkami soli. Skąd wiedział?/ Że słony jest pępek jej, i słony spód stopy, / i słony jak łza osad / we wgłębieniu łokcia?