Jacob, Max Napierski, Stefan Tysiąc ubolewań Dug, Katarzyna Niedziałkowska, Marta Kotwica, Wojciech Fundacja Nowoczesna Polska Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Śląską Bibliotekę Cyfrową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/jacob-tysiac-ubolewan/ http://www.sbc.org.pl/dlibra/doccontent?id=24608 Stefan Napierski, Od Baudelaire'a do nadrealistów. Przekłady i szkice z nowoczesnej literatury francuskiej, Gebethner i Wolff, Warszawa 1933 Domena publiczna - Max Jacob zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-19 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4017.jpg zig zag, Thomas Leth-Olsen@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4017 DCC.WL-D1 Uwspółcześnienia: Pisownia łączna i rozdzielna: Gdzieindziej -> Gdzie indziej, zdala ->z dala. Max Jacob Tysiąc ubolewań Dzieciństwo, ŁzyQuimperQuimper --- miasto we Francji. odnalazłem, gdzie pierwsze lat mych piętnaście spędzałem,/ A nie odnalazłem mych łez./ PrzemianaOngi, gdy podchodziłem ku przedmieściom ubogim i białym,/ Płakałem, że aż mgłą zachodziły drzewa./ Tym razem wszystko jest szpetne, drzewa chude i karłowate zielenie,/ Cudzoziemcem wchodzę pomiędzy kamienie,/ LiteratPrzyjaciele moi z Paryża, których kocham, którym podziękę oddaję/ Za umiejętność pisania książek, niszczą gaje,/ Gdzie indziej, z dala od świerków chudych, unosząc myśl moją smutną/ I szczęśliwą, że unoszona jest zarówno./ Raczej jestem z marmuru i nic nie przenika.Sztuka To miłość/ Sztuki, która tak mnie samego nieczułym uczyniła,/ Że już nie szlocham, kiedy przez mój kraj kroczę./ Jestem nieznajomy: żem znienawidzony się lękam./ Ci ludzie nowi, co o mnie nie wiedzą, że mnie nienawidzą, o to się kłopocę/ I nie mam już dla nich miłości: a to jest męka.