Jacob, Max Napierski, Stefan Skargi więźnia Dug, Katarzyna Niedziałkowska, Marta Kotwica, Wojciech Fundacja Nowoczesna Polska Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Śląską Bibliotekę Cyfrową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/jacob-skargi-wieznia/ http://www.sbc.org.pl/dlibra/doccontent?id=24608 Stefan Napierski, Od Baudelaire'a do nadrealistów. Przekłady i szkice z nowoczesnej literatury francuskiej, Gebethner i Wolff, Warszawa 1933 Domena publiczna - Max Jacob zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-19 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4015.jpg Fun with light, Lee Cannon@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4015 DCC.WL-D1 Uwspółcześnienia: studja -> studia, notarjusza -> notariusza. Max Jacob Skargi więźnia Na wzgórza drutowane pnijcie się więzienia!/ Tam nas orzeźwiać będą wiatru słone tchnienia,/ A to nam w dyscyplinie dozwoli wytchnienia./ Już od tygodnia przeszło jest tu Sinobrody/ Ze swoimi szwagrami i Dzieciojad młody. «Anno, siostro, spójrz za kraty,/ W morza błękit, w przyszłe lata!/ Lekarz, Choroba--- Widzę lekarza tylko oraz jałmużnika,/ Nadchodzą przez świerków knieję./ Podejrzeniem mnie przenika/ Ich widok i odbiera nadzieję./ Ma-ż mnie febra żółta nękać,/ Kiedy nos swój potrę ręką?/ Czy też na bronchit zapadnę,/ Pijąc własny mocz wybladły?» SeksA córka odźwiernego i recydywista/ Urządzają wyścigi. Miłość oczywista./ Gdy za słupami wiało, gdzież było się schować?/ Zuch dziewczyna i tutaj umie baraszkować/ I po niedługim czasie jest pociecha nowa./ Entomolog pod kluczem prowadzi swe studia,/ Bada pchły, pluskwy, gdy mu się je schwytać uda,/ Prefekta mamy, księdza, oraz notariusza./ WięzieńCi nieszczęśliwcy! każdy sprytnie pisze,/ Gdy z przepierzenia czyni się liter klawisze:/ Tak wszystko sobie mówią, czego pragnie dusza./ --- Co do mnie, nigdy się nie wyuczyłem,/ Jak kobietom mężczyźni, prawić słówka czułe./ Więzienia, klatki palców niemych,/ Muza --- to przelotne ptaszę./ Ja przez więzienia mego sztaby/ Spostrzegłem uśmiech jej i łaskę,/ Lecz nie zdołałem iść w jej ślady. WięzienieO, żegnaj, powiedz, muzo płocha,/ Dziś wieczór, wśród zabawy miejskiej,/ Ludziom: w więzieniach, gdzie jesteśmy,/ Umiera się, gdy się ich kocha.