Jacob, Max Napierski, Stefan Quimper Dug, Katarzyna Niedziałkowska, Marta Kotwica, Wojciech Fundacja Nowoczesna Polska Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Śląską Bibliotekę Cyfrową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/jacob-quimper/ http://www.sbc.org.pl/dlibra/doccontent?id=24608 Stefan Napierski, Od Baudelaire'a do nadrealistów. Przekłady i szkice z nowoczesnej literatury francuskiej, Gebethner i Wolff, Warszawa 1933 Domena publiczna - Max Jacob zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-19 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4007.jpg "Cafe Wall" Illusion, eilonwy77@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4007 DCC Uwspółcześnienia: ortografia: płókająca -> płukająca; pisownia łączna i rozdzielna: z pod -> spod. Max Jacob QuimperQuimper --- miasto we Francji. O, nowe pisma moje! Chcę, by pokonały/ Niebiosa! DzieciństwoPoeta, wierny snowi swemu nie do wiary,/ I w Muzy swej wytrwałej wprzężony ramiona,/ Pisze na lazurowej podszewce raju./ WspomnieniaUrocze Quimper, gniazdo mojego dzieciństwa,/ Bluszczem, wiązami, całe skałami owite,/ Spójrz na to, co z wysiłkiem czułym twojemu obliczu/ Daję w ofierze: lustro z ostokrzewów i buków w półkole,/ Osty i buki, kryjące gry nasze, swawole,/ LasZ przerwą wytchnienia w ciasnej dolince;/ Mchom powierzywszy szkolny mój tornister,/ Tam z kolegami wyprawiałem zbytki!/ Matka, albo służąca, wsparta o listowie,/ Haftowała, gawędząc, lub cerowała skarpetki,/ Zbocza nie lękająca się zbytnio parowu,/ Gdyż drzewa wysadzone ochraniały kroki./ Od dołu aż do góry listowie głębokie./ Ułamki cienia i słońca kawały,/ Oto bielizna wieje na szpalerze,/ Stado: starucha o kiju go strzeże./ My, wyżły omszonej ziemi,/ Goniliśmy przez buków korytarze białych,/ Najeżone niekiedy w gałązek wachlarze./ RzekaW dole OdetaOdeta --- popr.: Odet; rzeka w północno-zachodniej Francji. o mostach z żelaza licznych/ Płynęła, gardło wiecznie płukająca./ Na tarczy błyskającej rzeki rozpostarty,/ Lubiłem poprzez drzew oglądać palce,/ Policzki wielkiego żaglowca, złocone od słońca,/ Podczas gdy u stóp naszych, wzlatując spod krzaków,/ Trójmasztowce cienkie i ciężkie o Bogu rozmyślać kazały./ Wielką literą piszę dwie nasze dzwonnice,/ Okwiecone, we wstęgach, pełne krzyku ptaków,/ Pośrodku muszli stopnie na wieżycę,/ Białości, noce, zakątki i nagłe wiatru powiewy,/ To było jak inicjał! Wraz z paryżanami/ Trwożyliśmy wasze belki, o, wielkie organy!/ Pan Jezus mieszka w dole. To była tiara,/ Szczyt, latarnia morska, przez archanioły/ Podtrzymywana oburącz już od wieków wieka./ Toleruje się laskę i nogę wszelkiego człowieka,/ Dolina zaś byłaby równa odwróconemu dzwonu,/ Gdyby nie grube kasztany i dwadzieścia pięć mostów z żelazo-betonu.