Jachowicz, Stanisław 2015-09-11 1928 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonał Wojciech Kotwica, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/wieczor-pod-drzewkami pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Stanisław Jachowicz zm. 1857 Bajki i powiastki Stanisława Jachowicza i Ignacego Kraszewskiego z 10-ma rycinami, nakł. Księgarni Dra Maksymiljana Bodeka, Lwów 1924. https://pl.wikisource.org/wiki/Bajki_i_powiastki_%281924%29/Wiecz%C3%B3r_pod_drzewkami Bajka Romantyzm Epika Wieczór pod drzewkami text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5122.jpg Almond trees in sunset, Xavi@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5122 Stanisław Jachowicz Bajki i powiastki Wieczór pod drzewkami Nie na tem szczęście nie na tem,/ Ażeby być bogatym./ Znałem ja ubogie dziatki,/ Pociechy ojca i matki,/ Na górze chatka ich stała,/ Drzewina ją ocieniała,/ A pod cieniem tej drzewiny,/ Siadały nieraz z dziaduniem dzieciny./ A on się z niemi bawił,/ Albo nauczki prawił./ Wśród rozrywki, wśród pieszczoty,/ Wpajał w serca piękne cnoty./ Jednego wieczora,/ Tak pamiętam jakby wczora,/ Siedział ten starzec pod drzewem na ławie./ Miłej się wnucząt przyglądał zabawie,/ Potem starszego, Zygmuntka, zawoła:/ ,,Rzućno, kochane dziecię, okiem dookoła,/ A potem w niebo wznieś oko niewinne,/ Tu i tam mieszka Bóstwo dobroczynne,/ Tu i tam szczęścia, miłości kraina,/ Choć twoja nie upływa w dostatki rodzina./ Jeżeli myśleć będziesz o serca ozdobie,/ Codzień przyswoisz nową cnotę sobie,/ Pójdziesz gościńcem od Boga wskazanym,/ Oprzesz się złemu z męztwem niezachwianem./ Zniesiesz ubóstwo i ciężar niedoli,/ A Bóg ci szczęścia na ziemi pozwoli,/ I w przyszłym życiu zgotuje nagrodę."/ Weszła nauczka w serduszko młode,/ I inne dzieci, co to słyszały/ Pobożnie rączki składały,/ I rzekły razem: ,,Dziaduniu miły!/ Wszystko co mówisz, będziemy robiły."/ A on ich żegnał, twarz łzami rosił,/ I Boga dla nich o pomoc prosił.