Jachowicz, Stanisław 2015-09-11 1928 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonał Wojciech Kotwica, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/walus pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Stanisław Jachowicz zm. 1857 Bajki i powiastki Stanisława Jachowicza i Ignacego Kraszewskiego z 10-ma rycinami, nakł. Księgarni Dra Maksymiljana Bodeka, Lwów 1924. https://pl.wikisource.org/wiki/Bajki_i_powiastki_%281924%29/Walu%C5%9B Bajka Romantyzm Epika Waluś text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5164.jpg Empty Pockets, Dan Moyle@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5164 Stanisław Jachowicz Bajki i powiastki Waluś Długo Waluś pieniędzy ocenić nie umiał,/ Co mu dano, to przeszumiał,/ A chociaż nieraz pieniądz dostał mu się wielki,/ Poszedł zaraz na ciastka, pierniki, karmelki./ Raz z ojcem na przechadzkę wychodzi wieczorem;/ Zgięty z ciężkim na plecach idzie starzec worem./ ,,Kupcie piasku!" głośno krzyczy./ Nikt sobie nabyć nie życzy./ Pot starcowi płynie z czoła,/ Coraz głośniej z płaczem woła:/ ,,Tanio sprzedam to się przyda./ Ach widzicie jaka bieda!/ Ledwie dźwigam, sił nie staje,/ Wszak za marną cenę daję."/ Biada nieszczęsnemu! biada!/ Nikt do niego nie zagada,/ W niczyjem sercu czucie się nie wzbudzi,/ Jakby nie człowiek przemawiał do ludzi./ ,,Kupmy, rzekł Waluś, choć nam nie potrzeba;/ Będzie miał biedny starzec na kawałek chleba:/ Wszak on pracuje poczciwie?/ Jakże się tym ludziom dziwię,/ Co jakby byli bez serca, bez duszy,/ Los ich bliźniego nie wzruszy!"/ Kupili. Wtedy ojciec uwagę mu zwraca:/ Jak na pieniądz ciężka praca,/ Jakiej ceny kilka groszy,/ Co zbytek w chwili rozproszy./ Odtychczas Waluś dobrze używał pieniędzy,/ Wspomagał jęczących w nędzy,/ I gdy miał kilka groszy wydać na łakocie,/ Wspominał, jak ciężki pieniądz i co winien cnocie.