Jachowicz, Stanisław 2015-09-11 1928 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonał Wojciech Kotwica, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/slonce-i-ksiezyc pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Stanisław Jachowicz zm. 1857 Bajki i powiastki Stanisława Jachowicza i Ignacego Kraszewskiego z 10-ma rycinami, nakł. Księgarni Dra Maksymiljana Bodeka, Lwów 1924. https://pl.wikisource.org/wiki/Bajki_i_powiastki_%281924%29/S%C5%82o%C5%84ce_i_ksi%C4%99%C5%BCyc Bajka Romantyzm Epika Słońce i księżyc text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5103.jpg Solar Eclipse Begins, Fraser Mummery@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5103 Stanisław Jachowicz Bajki i powiastki Słońce i księżyc Kiedy na rozkaz wszechwładnego Słowa/ Stanęła świata budowa,/ Na wspaniałym przestworze dwa światła zabłysły./ Co miały nadal kreślić wymiar czasu ścisły./ Jako dziewica w najświetniejszym stroju,/ Lub jak bohater gotowy do boju,/ Który na drodze sławy śmiałym staje krokiem,/ I wesoło błyska okiem,/ Wyszło słońce, niebiańskim blaskiem otoczone,/ Niosąc witą na skroni z wdzięcznych farb koronę./ Ziemia odgłos radości wydała dokoła,/ Upiękniły się kwiaty, zawoniały zioła./ Zazdrośnie drugie światło na słońce spojrzało./ Bo mu zrównać nie zdołało,/ A dumą uniesione rzecze jaknajśmielej:/ ,,I dlaczegóż tron jeden dwóch monarchów dzieli?/ Dlaczegóż mam być drugim, gdy pierwszym być mogę?/ Któż mi do jej wielkości zatamował drogę?"/ Wtem gdy ostatni wyraz z ust mu się wymyka,/ Skrytym bólem strawione piękne światło znika;/ Rozpłynął się w powietrzu wdzięczny blask księżyca,/ I w drobnych gwiazd postaci ziemianom przyświeca./ Stanął księżyc wybladły, jak grobowe cienie,/ Zawstydzony w pokorze leje łez strumienie,/ I rzecze do Wszechwładcy, z łkaniem przerywanem:/ ,,Zlituj się, Ojcze istot, nad mym nędznym stanem!"/ Ten, który na pokornych miłem rzuca okiem,/ Przesyła mu anioła z łaskawym wyrokiem./ Błysło... a świetny poseł w powietrzu się wznosi,/ I tak żałującemu wolę Pana głosi:/ ,,Ponieważ blask słoneczny zazdrość w tobie wzniecił,/ Odtychczas przeciwnika będziesz blaskiem świecił,/ A skoro ciemna ziemia po przed tobą stanie,/ Zniknie blask pożyczany, ciemność pozostanie./ Przestań jednak gorzkiemi zalewać się łzami,/ Bóg tknięty twemi prośbami,/ Winę przebaczył, pokorę ocenił,/ I samo uchybienie w pomyślność zamienił;/ A po sprawiedliwości surowej wymiarze,/ Jego dobroć bez granic pocieszyć się każe:/ Wyjdziesz ze swej nicości, dawny tron osiędziesz,/ I świetne panowanie ze słońcem dzielić będziesz;/ A łzy, które wylałeś wśród żalu, pokuty,/ Zmienią się w balsam rosy po ziemi rozsutej,/ Która wszystko pokrzepi dobroczynnym darem,/ Cokolwiek nielitośnym zemdli słońce skwarem."/ A gdy anioł dobroci pociechy weń leje,/ Odzyskał księżyc światło, którem dziś jaśnieje;/ Król nocy, otoczony gwiazdy iskrzącemi,/ Zaczął spokojny obieg naokoło ziemi,/ A gdy się zastanowi nad swą dawną winą,/ W postaci drobnych pereł, łzy mu z oczu płyną.