Jachowicz, Stanisław 2015-10-30 1928 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/pszczolka-i-mrowka pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Stanisław Jachowicz zm. 1857 Bajki i powiastki Stanisława Jachowicza i Ignacego Kraszewskiego z 10-ma rycinami, nakł. Księgarni Dra Maksymiljana Bodeka, Lwów 1924. https://pl.wikisource.org/wiki/Bajki_i_powiastki_%281924%29/Pszcz%C3%B3%C5%82ka_i_mr%C3%B3wka Bajka Romantyzm Epika Pszczółka i mrówka text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5092.jpg Apis on Verbesina encelioides 3, lostinfog@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5092 Stanisław Jachowicz Pszczółka i mrówka Pszczółka mrówkę odwiedziła,/ Bo w blizkiem sąsiedztwie żyła./ Mrówka uprzejma dla gości,/ Prosiła siedzieć jejmości:/ Zaczęła się rozmowa. MRÓWKA Jakże się jejmość miewa? PSZCZÓŁKA Bardzom zdrowa;/ A jejmość? --- mrówka na to: «ja mam w piersiach bole,/ Czasem i w boku zakole;» PSZCZÓŁKA Co zaś znowu? bo jejmość zawsze w domu siedzi,/ I sąsiadów nie odwiedzi,/ A znalazłby się u nas na lekarstwo miodek,/ Na piersiowe słabości to najlepszy środek./ Wszakżeś musiała słyszeć, co to umie pszczółka,/ Ona zna wszystkie ziółka,/ Najlepsze wyciągi soki,/ Przerabia je na wyskoki;Ekstrakt, czyli wyciąg najmocniejszy z roślin./ Umie różne mieszać płyny,/ Łączy z różą rozmaryny;/ Wszystko zręcznie przysposobi,/ Aż się z tego miodek zrobi./ O! mój miodek bardzo słynie! ---/ Mrówka znudzona --- tok odwraca mowy/ Na przedmiot nowy:/ «Jakto nam czas płynie!/ Niedawno była zima, już nadeszło lato.»/ A pszczółka na to:/ «Tak, to prawda, słyszałem skarżyły się muchy/ Na rok suchy./ Ja się o to nie troszczę, mam dostatek miodu,/ Kto tak jak ja pracuję, nie lęka się głodu./ Co to przytem za miodek! jak słodki! jak czysty!/ Gdyby kryształ przeźroczysty./ Tak, tak, wszystkie się na to zgadzają odgłosy./ Robią miód wprawdzie szerszenie i osy,/ Ale gdzie tam do mego, jak niebo do ziemi!/ Któżby mnie nawet porównywał z niemi.» MRÓWKA Już mię nudzisz waćpani, aż mnie biorą mdłości. PSZCZÓŁKA I to dokucza jejmości?/ Ja mam dobre lekarstwo: miód z woskiem zmieszany/ Zrobi skutek pożądany./ Przetopić razem, i w cieple zachować,/ Potem cienko rozsmarować,/ I ten plasterek na sercu przylepić;/ Niewiele jeść i nic nie pić,/ Tylko lekki kleik z miodem. MRÓWKA O waćpanibyś wszystkich zamorzyła głodem,/ Już nic niema na świecie, tylko miód waćpani./ Brzydko, kto się sam chwali, a każdego gani.