Jachowicz, Stanisław 2015-09-11 1928 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/poboznosc pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Stanisław Jachowicz zm. 1857 Bajki i powiastki Stanisława Jachowicza i Ignacego Kraszewskiego z 10-ma rycinami, nakł. Księgarni Dra Maksymiljana Bodeka, Lwów 1924. https://pl.wikisource.org/wiki/Bajki_i_powiastki_%281924%29/Pobo%C5%BCno%C5%9B%C4%87 Bajka Romantyzm Epika Pobożność text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5084.jpg p7252125, tomasz przechlewski@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5084 Stanisław Jachowicz Bajki i powiastki Pobożność Był to pustelnik, od dawnego czasu/ Mieszkał samotnie w głębi ogromnego lasu,/ Małą kapliczkę wykuł sobie w skale,/ Ku Boskiej chwale./ Zaledwie zajaśniał dzionek,/ Już brzmiał głośno jego dzwonek/ Na wieżyczce zawieszony/ A te wdzięczne jego tony/ Odbijały się o drzewa./ Klęka starzec, ręce wznosi,/ Drżącym głosem piosnkę śpiewa,/ Szczęśliwość cnoty, chwałę Boga głosi./ Potem idzie do ogrodu,/ I w czoła pracuje pocie,/ Myśli zawsze przy Bogu, ręce przy robocie./ Aż o południu odpoczął wśród chłodu,/ W altance ubogiej dar Boży pożywa./ Surowe owoce, z ogrodu warzywa,/ I czysta z krynicy woda./ Choć ubogi, on nieraz rękę poda,/ Niejednemu pomoc niesie,/ Co się w tym zabłąkał lesie./ Dzwonek mu go tam sprowadził,/ On go przyjął uprzejmie, na darni posadził,/ Uczęstował, pocieszył;/ A podróżny odpoczął i dalej pośpieszył./ Poczciwy starzec, jak witał blask słońca,/ Z sercem wesołem czekał i dnia końca:/ Znowu się dzwonek odezwał z wieżyczki,/ Znowu się starzec udał do kapliczki,/ Ze świętą skruchą odmawiał pacierze./ Powiedźcie mi dzieci szczerze,/ Czy wy myślicie,/ Że tak tylko możecie wieść pobożne życie?/ O! błędne wasze mniemanie,/ W każdym wieku, w każdym stanie,/ Otwarte do tego wrota;/ Lecz pierwszym warunkiem: cnota,/ Przy cnocie modlitwa, co z serca wypływa,/ Bez cnoty, Bóg mówi i wiara nieżywa./ Pobożnemi być mogą i maleńkie dziatki,/ Niech słuchają ojca, matki,/ Staruszków, nauczycieli;/ Niech się każde, czem ma dzieli,/ O Bogu zawsze pamięta,/ Dobrem bliźnich niech będzie myśl jego zajęta;/ Niech z wszystkiemi w zgodzie żyje,/ A czy je chleb, wodę pije,/ Niechaj Bogu niesie dzięki./ Bo to wszystko z jego ręki./ Gdy nieszczęście go dotyka,/ Niech nie szemrze, nie narzeka,/ Niech się zgadza z wolą pana:/ Ta pobożność pożądana!