Jachowicz, Stanisław 2015-09-11 1928 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/pelikan-i-bocian pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Stanisław Jachowicz zm. 1857 Bajki i powiastki Stanisława Jachowicza i Ignacego Kraszewskiego z 10-ma rycinami, nakł. Księgarni Dra Maksymiljana Bodeka, Lwów 1924. https://pl.wikisource.org/wiki/Bajki_i_powiastki_%281924%29/Pelikan_i_bocian Bajka Romantyzm Epika Pelikan i bocian text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5079.jpg Pelican, Neil Turner@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5079 Stanisław Jachowicz Bajki i powiastki Pelikan i bocian Opuszczon od rodziców, przyjaciół, rodziny,/ Żył samotnie pelikan pośród gęstej trzciny,/ I tem jedynie gorycz osładzał tęsknoty,/ Że nie zboczył z drogi cnoty./ Chociaż go wszystko prawie opuściło w świecie/ Znalazł on rozkosze przecie,/ I nie zazdrościł gdy marnej igraszki/ Inne po borach używały ptaszki./ Bocian, którego miłość ku rodzicom znana,/ Napotkał samotnego w brzegach pelikana./ Oddawna pragnął po znać tego pustelnika;/ Widok jego postawy czcią gościa przenika;/ Dobremu jak on dziecku jakąż radość sprawia,/ Widzieć tego, co dzieciom własną pierś rozkrwawia?/ «Synu zacnych rodziców! rzekł bocian wzruszony,/ Przypadek mię tu w twoje przyprowadza strony,/ Ale jakżem szczęśliwy, że tego poznaję,/ Co miłości ojcowskiej rzadki przykład daje,/ Lecz co widzę? tyś wesół, choć żyjesz w pustyni?/ Cóż cię na rozkosz świata obojętnym czyni?»/ «Mam ja, rzecze pelikan, okropne zgryzoty,/ Niedawnom stracił matkę, uwielbianą z cnoty,/ Opuścili mię wierni niegdyś przyjaciele,/ Z nikim ani pociechy, ani łez nie dzielę;/ Lecz Bóg, co okiem łaski na wszystkich spoziera,/ On jeszcze nieszczęsnego pelikana wspiera./ Za tę małą cierpliwość, z którą troski znoszę,/ Wlał w serce moje, innym nieznane rozkosze:/ Te osładzają życie powleczone chmurą,/ I w niebo przemieniają pustynię ponurą.»/ Kto się z młodu nauczył mężnie walczyć z losem,/ Cenić rozkosze serca, iść za cnoty głosem,/ Komu czarnych sumienie wyrzutów nie czyni,/ Ten może być szczęśliwym nawet wśród pustyni.