Jachowicz, Stanisław 2015-09-11 1928 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lza-matki pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Stanisław Jachowicz zm. 1857 Bajki i powiastki Stanisława Jachowicza i Ignacego Kraszewskiego z 10-ma rycinami, nakł. Księgarni Dra Maksymiljana Bodeka, Lwów 1924. https://pl.wikisource.org/wiki/Bajki_i_powiastki_%281924%29/%C5%81za_matki Bajka Romantyzm Epika Łza matki text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5139.jpg August 6, 2009: Late night hands, Christopher@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5139 Stanisław Jachowicz Bajki i powiastki Łza matki Cicho, cicho, Feluniu, mamę głowa boli,/ Położy się, a Felcio niechaj nie swawoli/ Lubię kiedyś wesoły, lecz teraz kochanie,/ Niechaj na chwilkę wszelka zabawa ustanie./ Ja wiem, ty mamę kochasz, mama chce spoczynku,/ Uspokójże się trochę, uspokój mój synku.»/ Dość było dla dobrego, jak Felcio chłopczyka,/ Poszedł do kącika,/ Wziął książeczkę, usiadł cicho;/ Ale jak na licho,/ Patrzy, bębenek leży,/ Jakoś niechcący raz, drugi uderzy,/ Z początku lekko, potem głośniej trocha.../ A mama, na wpół z płaczem: «Tak mnie Felcio kocha?»/ Zapomniałem się mamo, ach przepraszam mamę!»/ I zadrżał na tę myśl samę./ «Wierzę ci moje dziecię, nie chciałbyś źle czynić,/ Nie śmiem cię nawet winić;/ Ale bądźże już cicho." Pełen dobrej chęci,/ Miał zakaz mamy w pamięci;/ Cichuteńkko karteczkę po kartce rozkładał,/ Lękał się kiedy wietrzyk między kartki wpadał./ Lecz niedługo tego było./ Słychać szmer na ulicy, chłopczyka skorciło./ Powstaje i stołeczek przewraca z hałasem;/ A mama się już ze snu ocknęła tymczasem./ Przypomniał sobie Feluś o mamy chorobie,/ I czyniąc wyrzuty sobie,/ Idzie przepraszać... ależ o smutny widoku/ Postrzegł łzę w matki oku ---/ «Ach co to się znaczy?/ Rzecze w rozpaczy,/ Czyli się co mamie stało? MATKA «Tak serce mnie zabolało,/ Że mam niegrzecznego syna,/ Który o prośbie matki zapomina.»/ Sprawiedliwe wyrzuty do serca trafiły,/ Ukochaną jej rękę ścisnął z całej siły,/ I całował serdecznie, oblał łez potokiem,/ A matka rozczulona tym tkliwym widokiem,/ Zapyta: «Czy kochasz mnie?» «Kocham,» odpowiedział/ «Więc już odtąd Felunio będzie cicho siedział.»/ I przebaczyła z serca. Szczęśliwy chłopczyna,/ O napomnieniach matki już nie zapomina,/ Wytrwał w dobrem do ostatka;/ Ale długo pamiętał, że płakała matka.