Jachowicz, Stanisław 2015-09-11 1928 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, natomiast korektę utworu ze źródłem wikiskrybowie w ramach projektu Wikiźródła. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lis-przy-zgonie pol Fundacja Nowoczesna Polska Domena publiczna - Stanisław Jachowicz zm. 1857 Bajki i powiastki Stanisława Jachowicza i Ignacego Kraszewskiego z 10-ma rycinami, nakł. Księgarni Dra Maksymiljana Bodeka, Lwów 1924. https://pl.wikisource.org/wiki/Bajki_i_powiastki_%281924%29/Lis_przy_zgonie Bajka Romantyzm Epika Lis przy zgonie text 0.3 http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5143.jpg My friend Kiki, normalityrelief@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5143 Błąd źródła: napiomniena -> napomnienia. Stanisław Jachowicz Bajki i powiastki Lis przy zgonie Lis stary już był bliskim ostatecznej chwili,/ Wszyscy go przyjaciele wierni odstąpili,/ Okropność tylko śmierci przed oczyma stała;/ Paszcza drżąca, bezbronna już smak postradała,/ Oczy, co niegdyś bystro zdobycz wyśledzały,/ W słup mu stawały./ Widząc, iż się już wkrótce z tym światem rozstanie,/ Ród luby na ostatnie zwołał pożegnanie,/ I kiedy iskra życia dogorywa,/ Tak się odzywa:/ «Jużeście nadto długo w zbrodniach wiek trawili,/ Słuchajcie rady ojca w tej stanowczej chwili./ Teraz, teraz on czuje ciężar przewinienia,/ Teraz to go dopiero dręczy głos sumienia./ Patrzcie, zduszone gęsi --- które chciwie żarłem,/ Stawają mi przed oczy z krwią zbroczonem gardłem,/ Oto indyk... czegóż chce ta mara nadęta?/ Tu kwoka się o swoje domaga pisklęta!»/ Łakome dzieci wokoło spojrzały,/ «Ach ojcze, wrzasną, gdzie te specjały?/ Gdzież te gąski wyborne, gdzież ta smaczna kurka?/ My nigdzie nie widzimy i jednego piórka!/ Może to tylko mary wyobraźnia nieci,/ A ślinkę łykać muszą twoje biedne dzieci.»/ «Poskromcie chciwość, me pociechy lube,/ Za nią to człowiek poprzysiągł nam zgubę:/ Tu nas chartami nagania lekkiemi,/ Co w rączym biegu ledwie dotkną ziemi;/ Tu gończe sfory puszcza na nas w knieje,/ Z ognistej paszczy zgubne gromy sieje,/ Pracy, przemysłu i sił nie oszczędza;/ Stawia żelaza i w sieci nas wpędza./ Zbrodnia się nigdy nie wymknie z pod kary,/ Patrzcie, jak strasznie kona ojciec stary,/ Przyjmcie ostatnie jego napomnienia,/ Zagładźcie skazę waszego plemienia;/ Bądźcie cnotliwi, wiedźcie życie prawe,/ A utraconą odzyskacie sławę.»/ «Dobrze to wszystko, starszy z nich odpowie,/ Lecz wspomnij tylko, czem byli przodkowie?/ Jeden w drugiego był łotrem nielada,/ A ich niesława i na wnuków spada./ Choćbyśmy żyli jak niewinne jagnie,/ Człowiek, co zawsze potępiać nas pragnie,/ Ilekroć w kojcu zje mu co kurczęta,/ Na nas to biedne spędzi niebożęta.»/ Lis przerwał: «Te wymówki rozkosz cnoty niszczy./ Ale co słyszę... pono kurczę piszczy?/ Biegnijcie dzieci... tylko jedzcie skromnie,/ I z resztką jeszcze powracajcie do mnie.»